Βίντεο: Η κατανυκτική λειτουργία του Πατέρα Χρήστου Μήτσιου στη Σαρακήνα Θεσσαλονίκης

Αποστολή: Κλέλια Χαρίση

Κάθε μεγάλη πόλη ή μικρό χωριό της Ελληνικής Ορθοδοξίας έχει τη δική του ιστορία να αφηγηθεί στις 15 Αυγούστου  για την προστάτιδά Του Παναγία,με τα πανηγύρια να έχουν την τιμητική τους αναμένοντας με ιδιαίτερη λαμπρότητα της Κοίμηση της Θεοτόκου, την ταφή, την Ανάσταση και τη μετάστασή Της στους ουρανούς.

Κάπως έτσι και εμείς, το Hellenic Daily News, με αφορμή το αφιέρωμα που κάνουμε τη περίοδο αυτή στην πανέμορφη θρησκευτική και ιστορική περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας βρεθήκαμε στο πλευρό του αγαπητού μέσα απο την «έντονη κοινωνική του δράση και προσφορά» Πατέρα Χρήστου Μήτσιο ο οποίος τα δύο τελευταία χρόνια λειτουργεί και υποδέχεται τους πιστούς σε ένα μικρό γραφικό χωριό στο δήμο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, το χωριό Σαρακήνα.

« Έχοντας την ίδια παντοτινή Μητέρα, τον ίδιο παντοτινό Πατέρα, μεταλαμβάνοντας το ίδιο Σώμα και Αίμα Χριστού, είμαστε όλοι μέλη της μεγαλύτερης πολύτεκνης Οικογένειας, της οικογένειας της Εκκλησίας.

Αυτή την Οικογένεια να την έχετε πάντα καμάρι σας, δύναμη , χαρά , ευτυχία και ζωή σας..πρωί , μεσημέρι και βράδυ…και πάλι πρωί, μεσημέρι και βράδυ.
Γιατί η Παναγιά ξέρει να αγκαλιάζει δυνατά και Παντοτινά.
Χρόνια μας πολλά λοιπόν γιατί γιορτάζουμε όλοι, γιατί γιορτάζει η Μάνα μας …η Παναγιά».


Τόσο απλά και τόσο αληθινά μπορούν και είναι τα λόγια ανθρώπων όπως του Παπαχρήστου, των ανθρώπων εκείνων που «αποτελούν βαρκάρηδες της Ευλογίας του Κυρίου και της Παναγίας» μαζεύοντας στον πανέμορφο ιερό ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στη Σαρακήνα πλήθος κόσμου…μικρούς και μεγάλους απο όλη τη Θεσσαλονίκη.

Τόσο απλό και μαγικό μπορεί να είναι ένα εκκλησάκι σε ένα απομακρυσμένο χωριό όπως αυτό της Σαρακήνας, ικανό να θυμίζει πως λιτότητα και φύση μέσα απο μία ολόκληρη λειτουργία αγρυπνίας με χαμηλό φωτισμό και αναμμένα κεριά …αποτελούν τα δυνατά σημεία επαφής ανάμεσα στη πίστη και στη Χριστιανοσύνη.

Εξάλλου, «Το Πάσχα του Καλοκαιριού» εκπορεύεται μέσα απο την Αγιοσύνη της μεγάλης αυτής μέρας ανασταίνοντας τις ψυχές μας μέσα απο τον « Άνεμο της Παναγίας» όπως αναφέρει στους Προσανατολισμούς ο Οδυσσέας Ελύτης:

«Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια.
Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο.
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο.
Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!
Ώρα της νύχτας! Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γης
Γυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων
Γεύτηκες τα πικρά χαλίκια στους βυθούς του ονείρου
Την ώρα που τα σύννεφα λύσανε τα πανιά
Και δίχως ήμαρτον κανέν’ από την αμαρτία χαράχτηκε
στα πρώτα σπλάχνα του ο καιρός. Μπορείς να δεις ακόμη
πριν από την αρχική φωτιά την ομορφιά της άμμου
όπου έπαιζες τον όρκο σου κι όπου είχες την ευχή
Εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας!»