Connect with us

TRAVELING

Μύκονος: Το διαφορετικό που δεν τρομάζει

Τη Μύκονο την έχω ζήσει από όλες της τις πλευρές.

 

By Eva Metis Koutoumanou

 

 

 

 

 

Έχω κάνει χιλιόμετρα πάνω σε 12ποντες γόβες χορεύοντας στο Cavo Paradiso, έχω βουτήξει σ’ όλες τις παραλίες της, έχω αγαπήσει κοιτάζοντας τη θάλασσα χαμένη στις ανεμοδαρμένες ξερολιθιές , έχω ξημερωθεί τραγουδώντας ρεμπέτικα με ντόπιους και φίλους όταν έκλεινε το μαγαζί του ο φίλος μου ο Ξενιτίδης κι άρπαζαν από ένα όργανο και το ρίχναμε αυτοσχέδια στο τραγούδι τσιμπολογώντας γκιούλμπασι που ψηνόταν από το πρωί, έχω πιει σαμπάνια στην Ψαρού κι έχω φάει τον καλύτερο αστακό που τον διαλέγεις εκείνη την ώρα μέσα από το ενυδρείο στην Παράγκα. Για αυτό όταν μου λένε ότι η Μύκονος είναι ένα κοσμικό νησί μόνο για ξέφρενη διασκέδαση, γελάω. Η Μύκονος είναι ότι θέλεις εσύ να είναι, ότι φαντάζεσαι κι ακόμα περισσότερα. Η Μύκονος είναι γυναίκα, μάγισσα, πρέπει τη γνωρίσεις για να σου αφεθεί. Είναι άστατη ερωμένη πρέπει να της δοθείς για να σου δοθεί. Κι είναι πολύπλευρη, σαν γυναίκα. Τόσο πλούσια σε συγκινήσεις που όταν τη γνωρίσεις δε θα μπορείς χωρίς αυτή.

Τη Μύκονο την ανακάλυψαν πρώτοι οι νέοι της αθηναϊκής αστικής τάξης στα τέλη της δεκαετίας του 1940, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο μια γεννήτρια που λειτουργούσε κάθε βράδυ από τις 7 έως τις 9. Ήταν η εποχή της «αθωότητας» για την Μύκονο. Ήταν η περίοδος που ο νεαρός βουλευτής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το 1947, έκανε το πολύωρο ταξίδι για να συναντήσει την μέλλουσα γυναίκα του Μαρίκα Γιαννούκου που παραθέριζε εκεί με την υπόλοιπη παρέα από το Κολωνάκι.

Την περίοδο εκείνη όμως, την αγνή, η Μύκονος δε μάζευε μόνο την αστική αθηναϊκή τάξη. Εκείνη την περίοδο μαγνήτιζε και τους ανθρώπους του πνεύματος από τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Τσαρούχη και τον Εγγονόπουλο μέχρι τον Καμύ και τον Ντάρελ. Βλέπεται η Μύκονος είναι ένας έντονα ενεργιακός τόπος, πως θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε με τη Δήλο απέναντι σε απόσταση αναπνοής, 2 ν.μ. ΝΔ για να είμαστε ακριβείς.

Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 έφεραν στο νησί το διεθνές τζετ σετ – ηθοποιούς, πολιτικούς και μεγιστάνες που από τότε μέχρι και σήμερα αποτελούν τους πιο πιστούς επισκέπτες. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μύκονος είναι πιο γνωστή κι από την Ελλάδα κάποιες φορές. Ορκίζομαι! Το έζησα στο Τόκιο όπου όλοι γνώριζαν τη Μύκονο αλλά πολλές φορές έπρεπε να εξηγήσω ποια είναι η Ελλάδα και πως η Μύκονος είναι νησί της Ελλάδας.

Τη δεκαετία του ’50 ολοένα και πιο πολλοί πλούσιοι και διάσημοι αρχίζουν να ανακαλύπτουν τη Μύκονο. Το 1954, το βασιλικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης διοργανώνει μία κρουαζιέρα για γαλαζοαίματους στα ελληνικά νησιά και σε αυτά περιλαμβάνεται και η Μύκονος που μαγεύει τους πάντες με την απλότητα της και οι ανταποκριτές στον τύπο της Ευρώπης εκθειάζουν αυτό το μικρό, κρυμμένο, σχεδόν πρωτόγονο, νησάκι του Αιγαίου.

Τη δεκαετία του ’60 η Μύκονος παραμένει ανέγγιχτη από το μαζικό τουρισμό αλλά γίνεται σημείο αναφοράς για τους διεθνείς jet setters που μετατρέπουν το νησί σε επίγειο παράδεισο τους. Σε ολόκληρη τη Μύκονο τότε κυκλοφορούν εννέα ταξί και δύο λεωφορεία. Τα πλοία δεν πιάνουν ακόμη στο λιμάνι αλλά αρόδου κι οι επιβάτες φτάνουν στην ξηρά με τις λάντζες, τα μικρά καϊκια. Ανάμεστα στους πρώτους θαμώνες του νησιού είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Ελένη Βλάχου και η Μελίνα Μερκούρη αλλά και ξένοι ηθοποιοί διεθνούς φήμης όπως ο Μάρλον Μπράντο, η Γκρέις Κέλι, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον που διαφημίζουν ακόμη περισσότερο τη Μύκονο ανά την υφήλιο ως κοσμοπολίτικο προορισμό. Ο Σταύρος Νιάρχος, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας φωτίζουν κι αυτοί με την παρουσία τους το νησί ενώ κάνει την εμφάνιση της και η Τζάκι Κέννεντυ. Ο Ωνάσης, ιδιοκτήτης της Ολυμπιακής Αεροπορίας, χτίζει το πρώτο αεροδρόμιο στο νησί.

 

Οι Μυκονιάτες συνήθισαν από πολύ νωρίς τους διάσημους τουρίστες, έγιναν κομμάτι του τόπου τους και μαζί με αυτούς έμαθαν να είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και πιο δεκτικοί στο διαφορετικό. Ετσι τη δεκαετία του ’70 η Μύκονος έγινε διεθνώς διάσημη για την ελευθεριότητα της νυχτερινής ζωής της. Αυτή θα είναι και η τελευταία δεκαετία της τουριστικής «αγνότητας» του νησιού.

Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, την περίοδο που ανθίζει μια νέα μεσοαστική τάξη και κάνει το «όνειρο της καλής ζωής» προσιτό στους πολλούς, το νησί πλημμυρίζει πλέον με κόσμο και η Μύκονος αρχίζει να παίρνει τη μορφή που βλέπουμε σήμερα.

Δεν είναι όλα άσχημα εκείνη την περίοδο. Τότε δημιουργείται ένα από τα πιο διάσημα κλαμπ, ορόσημο της Μυκόνου, το Cavo Paradiso με τα ξακουστά full moon parties του.

Όταν βρέθηκα ξανά στη Μύκονο πριν μερικές εβδομάδες είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω επιτέλους τον άνθρωπο που δημιούργησε αυτό το θρυλικό μέρος.
Περίμενα να δω έναν άντρα εκκεντρικό σαν τους djs που παρήλασαν όλα αυτά τα χρόνια από το Cavo Paradiso. Αντιθέτως ο κύριος που συνάντησα, ο Νίκος Δακτυλίδης, ήταν ένας σεμνός άντρας, γλυκομίλητος και φανερά έξυπνος. Δε δίνει συνεντεύξεις κι έτσι συμφωνήσαμε να κάνουμε μια φιλική κουβέντα κι όπου βγει. Η συζήτηση για το Cavo Paradiso σύντομα έγινε μια συζήτηση αγάπης, για τη σύζυγο του Μαργαρίτα – σύντροφο στη ζωή και τη δουλειά του από τα πρώτα βήματα του Cavo – και για το νησί του τη Μύκονο.

Συμφωνήσαμε να μοιραστώ αυτή την ιστορία γιατί είναι πραγματικά γλυκιά και μοναδική.
Ο Νίκος και η Μαργαρίτα γνωρίστηκαν το 1993 στο ξεκίνημα του Cavo Paradiso και μαζί με το επιχειρηματικό τους παιδί γεννήθηκε κι ένας μεγάλος έρωτας που, όπως και το κλαμπ, κρατάει 25 χρόνια και κάθε χρόνο γίνεται και πιο δυνατός.

Στην αρχή το Cavo δεν είχε καμία σχέση με το κλαμπ που ξέρουμε όλοι διεθνώς. Ξεκίνησε σαν ένα μπαρ στη μέση του πουθενά, όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ Νίκος. Εκείνη την εποχή, το Super Paradise βούλιαζε από κόσμο και πολλοί από τους εκκεντρικούς λουώμενους περπατούσαν για ώρες μετά την παραλία ώστε να πάρουν το λεωφορείο για τη Χώρα. Βλέποντας τους ο κ.Νίκος σκέφτηκε πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι πολύ διψασμένοι μετά από τόσο περπάτημα κι έτσι άνοιξε ένα μπαράκι το οποίο ήταν δίπλα στη στάση, για αυτούς που περίμεναν το λεωφορείο. Οπως πολύ έξυπνα μάντεψε, όλος αυτός ο κόσμος διψούσε πολύ για ένα ποτό και το Cavo έγινε η όαση τους. Δε δούλευε όλη μέρα, 2-3 ώρες τη μέρα με πολύ κόσμο να το επισκέπτεται μετά την παραλία.

Το 1994 σκέφτεται να κάνει το πρώτο full moon party για να απολαύσουν την πανσέλληνο. Το πάρτυ δε διαφημίστηκε πουθενά, μόνο από στόμα σε στόμα, κι ο Νίκος με τη Μαργαρίτα περίμεναν το πολύ 50 άτομα στο πάρτυ τους. Τελικά τα άτομα που κατέφθασαν στο Cavo Paradiso εκείνο το βράδυ ήταν πάνω από 500! Κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, η κάβα σύντομα άδειασε αλλά όλοι έφυγαν ενθουσιασμένοι από τη μουσική και το μαγευτικό ξημέρωμα όπως ανέτειλε ο ήλιος μέσα από τη θάλασσα, ακριβώς μπροστά στην τεράστια κυκλική βεράντα του μαγαζιού πάνω στο βράχο. Εχω δει πολλές τέτοιες ανατολές και ξέρω καλά πόσο μαγευτικό είναι το θέαμα. Πραγματικά δεν υπάρχει καλύτερη τοποθεσία στο νησί για αυτά τα πάρτυ.

Μετά την τεράστια επιτυχία του πρώτου full moon party, έρχεται η συνεργασία με τους Magna οι οποίοι έφεραν στο Cavo μερικούς από τους πιο γνωστούς djs διεθνώς. Ο Νίκος και η Μαργαρίτα όμως, ανήσυχα πνεύματα πάντα, ήθελαν να φέρουν περισσότερα διεθνή ονόματα κι έτσι, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα από house μουσική τότε, αρχίζουν να ψάχνουν και να διαβάζουν μουσικά περιοδικά σε σημείο που έμαθαν τα πάντα και τους πάντες κι έτσι άρχισαν να καλούν μόνοι τους τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς σκηνής, ονόματα θρύλους για όποιον ασχολούνταν με το είδος ή λάτρευε τη house μουσική. Ετσι δημιουργήθηκε το Cavo Paradiso, ένας από τους «ναούς» της house μουσικής διεθνώς, με κάποια από τα πιο θρυλικά πάρτυ που έχουν γίνει ποτέ.

Κι από τα διάσημα πάρτυ περνάμε στην άλλη όψη της Μυκόνου για την οποία είναι εξίσου γνωστό το νησί διεθνώς, σ’ αυτή με την κοσμική ζωή και τους διάσημους jet setters, αυθεντικούς και wannabe. Κάθε καλοκαίρι το νησί συγκεντρώνει στα σοκάκια και τις παραλίες του μερικά από τα πιο γνωστά ονομάτα του διεθνούς star system. Πολυεκατομμυριούχοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, διάσημοι καλλιτέχνες, μεγάλοι αθλητές, εκκολαπτόμενες σταρλετίτσες και κάθε είδους παρατρεχάμενοι και παρατρεχάμενες που θέλουν να φανούν ή να αγγίξουν τη λάμψη ή να κάνουν την τύχη τους, όλοι μαζεύονται στη Μύκονο συνθέτοντας ένα συχνά ετερόκλητο αλλά πάντα λαμπερό καστ σε μια παράσταση που θαμπώνει τον απλό κόσμο και κάνει τους αρχισυντάκτες των κουτσομπολίστικων περιοδικών να τρίβουν τα χέρια τους.

Ποιος δεν ξέρει άλλωστε το Nammos. Πόσοι δεν έχουν κάνει περήφανοι check-in στα social media ότι είναι εκεί, στα αλήθεια ή στα ψέματα.
Εγώ την αμαρτία μου θα την πω. Μου πήρε δύο μέρες για να καταλάβω ότι το λευκό ταβερνάκι δίπλα στο Kensho όπου έμενα ήταν το θρυλικό Nammos. Ορκίζομαι!

Το Kensho μάλιστα, τι να πεις για αυτό το μέρος! Χτίστηκε φέτος στην πιο κοσμοπολίτικη παραλία της Μυκόνου, στην Ψαρού, κι είναι το μοναδικό ξενοδοχείο που είναι ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Ενα βράδυ έμεινα εκεί, πως θα μπορούσα παραπάνω άλλωστε, αλλά ήθελα να τη ζήσω την εμπειρία.

Η σουίτα μου είχε δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο ήταν ένα τεράστιο πολυτελές κρεβάτι, ένα καθιστικό με μοναδικά design κομμάτια και gadgets, μέχρι και iPad είχε, κι ένα μπάνιο το οποίο θα μπορούσε άνετα να είναι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου από μόνο του.

Ο επάνω όροφος έβγαζε σε μια βεράντα που σε καθήλωνε με τη θέα της και το ιδιωτικό τζακούζι που είχε πάντα την τέλεια θερμοκρασία. Τα έπιπλα έξω στο ίδιο στυλ με του δωματίου, minimal, design και πανάκριβα, μέχρι και οι καρέκλες έξω ήταν από καφέ σκούρο δέρμα.

Σίγουρα σε ένα νησί που μαζεύει μερικούς από τους πιο πλούσιους και διάσημους ανθρώπους του πλανήτη, αν θέλεις να ξεχωρίσεις δεν μπορείς να κάνεις τσιγκουνιές και ημίμετρα πράγματα, μόνο τα καλύτερα. Κι αυτό το μέρος έχει φτιαχτεί για αυτούς τους ανθρώπους, την ελίτ της ελίτ, μέχρι και ο πάγκος στο μπαρ ήταν σχεδιασμένος μοναδικά για το Kensho από την Riva που φτιάχνει τα πανέμορφα και πανάκριβα ξύλινα γιωτ, δύο ήταν δεμένα στη μαρίνα μπροστά στο Kensho.

Άξιζε η εμπειρία, πραγματικά άξιζε γιατί δεν είχε τίποτα δήθεν. Μια αυθεντική πολυτέλεια σε περιβάλλει εκεί, η οποία, καθώς είναι απαλαγμένη από κακόγουστες φαμφάρες, σε χαλαρώνει και σε μαγεύει.

Μιλώντας με πολλούς επιχειρηματίες του νησιού καταλαβαίνω αυτό που μου είπε ο κ Κώστας Σκαγιάς, πρεσβευτής των νησιών του Νοτίου Αιγαίου στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Μύκονος επιβίωσε σχεδόν αλώβητη από την κρίση στην Ελλάδα. Το νησί δεν παραμένει έτσι απλά στις πρώτες θέσεις των τουριστικών επιλογών διεθνώς. Η τουριστική δύναμη της Μυκόνου είναι αποτέλεσμα της σκληρής και σωστής δουλειάς των Μυκονιατών, των επιχειρηματικών κινήσεων που ξεκίνησαν από τους παππούδες, περάσανε στους γιους και στις κόρες κι από εκεί στα εγγόνια. Οι Μυκονιάτες είναι από τους πιο επαγγελματίες Ελληνες στο θέμα του τουρισμού για αυτό και η Μύκονος μεσουρανεί και συνεχίζει ακάθεκτη από τη δεκαετία του ’40 μέχρι και σήμερα.

Απόδειξη της τουριστικής παιδείας των Μυκονιατών είναι η δημιουργία του νέου λιμανιού. Με τον τρόπο αυτό, το νησί διαθέτει δύο λιμάνια, το παλιό λιμάνι 200 μέτρα από τη Χώρα της Μυκόνου και το νέο λιμάνι στον Τούρλο λίγο πιο πέρα όπου δένουν και τα ιστιοπλοϊκά. Τα μικρά μηχανοκίνητα σκάφη δένουν στην σύγχρονη προέκταση του παλιού λιμανιού μαζί με τα καϊκια, τα super yachts δένουν στο παλιό λιμάνι και τα μεγάλα μηχανοκίνητα δένουν στο νέο λιμάνι.

Εχω ταξιδέψει σε πολλά νησιά κι έχω δει αμέτρητες μαρίνες και λιμάνια. Ο σχεδιασμός των λιμανιών της Μυκόνου είναι ίσως ο καλύτερος που έχω δει. Σχεδιασμένα προσεκτικά και πολύ αποτελεσματικά, το νησί καταφέρνει να υποδεχθεί τα εκατομμύρια τουριστών που το επισκέπτονται χωρίς να δημιουργείται συνωστισμός. Εντυπωσιακό κι ενδεικτικό της προσοχής και της δουλειάς που επενδύουν οι Μυκονιάτες στην τουριστική παρουσία της Μυκόνου με υψηλά διεθνή στάνταρ.

Περιπλανώμενη στη Χώρα έφτασα και στο ξενοδοχείο Semeli για να συναντήσω άλλον έναν επιχειρηματία του οποίου το όνομα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το νησί, τον κ Ηρακλή Ζησιμόπουλο. Πολλά άρθρα και συνεντεύξεις έχουν γραφτεί για τον γνωστό καρδιολόγο και τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, επιτυχημένες πάντα, στη νυχτερινή ζωή της Μυκόνου.
Δεν ήθελα η συζήτηση μας να είναι μια απ’τα ίδια κι έτσι μιλήσαμε για τον Ηρακλή σαν άνθρωπο. Εναν άνθρωπο νέο και γεμάτο ζωντάνια που καταφέρνει να συνδυάζει μια πολύ σοβαρή πορεία στο χώρο της ιατρικής και μάλιστα της καρδιολογίας, μία πετυχημένη και πολύπλευρη επιχειρηματική δραστηριότητα που περιλαμβάνει ξενοδοχεία, εστιατόρια και νυχτερινά μαγαζιά σε Μύκονο και Αθήνα και μια ευτυχισμένη οικογένεια με τρία παιδιά, large σε όλα όπως του είπα κάποια στιγμή γελώντας.

Το ξενοδοχείο Semeli ήταν το παλιό σπίτι των παππούδων που αργότερα μετατράπηκε από τους γονείς σε ένα από τα πιο όμορφα ξενοδοχεία της Χώρας. Οι γονείς έχουν ακόμα την εποπτεία αλλά τα παιδιά συνεχίζουν την παράδοση με ζήλο. Ο γιος, η κόρη και ο γαμπρός, τρεις γιατροί και ξενοδόχοι που μοιράζουν τον χρόνο τους μεταξύ Αθήνας και Μυκόνου. Πως τα καταφέρνουν; Εκπαιδεύοντας σωστά το προσωπικό και διατηρώντας προσωπική επαφή. «Θέλουμε οι επισκέπτες να νοιώθουν οικεία για αυτό και δεν αλλάζουμε το προσωπικό μας συχνά. Εκπαιδεύουμε το προσωπικό και κρατάμε όλοι τα ίδια υψηλά στάνταρ.» Αυτό μου είπαν τόσο ο κ Ηρακλής Ζησιμόπουλος όσο και ο γαμπρός του ο κ Βασίλης Ηλίας.

Πραγματικά το Semeli είναι μια όαση μέσα στη Χώρα της Μυκόνου, προστατεύοντας με ψηλούς λευκούς τοίχους την ιδιωτικότητα των θαμώνων που μπορούν να πίνουν τα κοκτέιλ ή τη σαμπάνια τους ήσυχα δίπλα στην πισίνα.

Το βράδυ, καθώς φθινόπωρο πια και κάνει λίγη ψύχρα, άναψε κι ένα τεράστιο τζάκι δίπλα στην πισίνα. Μόνο στη Μύκονο αυτά! Κι εγώ αφέθηκα στο αδύνατο σημείο μου, κι ας είναι μείον μου, στο καλό φαγητό. Ντολμαδάκια από γαρίδες, αχινό, κρόκο Κοζάνης και dry Martini, το καλύτερο μου!

Πριν φύγω από το νησί συνάντησα και δύο νέα παιδιά, τον Νίκο και τον Χρήστο, ιδιοκτήτες του JMK travel που προσφέρει tailor-made upper class ταξιδιωτικές εμπειρίες, από πολυτελείς βίλες μέχρι μετακινήσεις με σοφέρ και concierge services.

Όσοι διαβάζεται συχνά τα άρθρα μου θα έχετε παρατηρήσει ήδη πως υπάρχει κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το άρθρο κι αυτό είναι οι πολλές συζητήσεις με επιχειρηματίες και η αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη.

Σε κάθε τόπο που πάω ψάχνω να βρω αυτό που κάνει το μέρος μοναδικό. Στη Σαντορίνη ήταν το ηφαίστειο και το ηλιοβασίλεμα. Στη Μύκονο είναι οι ίδιοι οι Μυκονιάτες και η τουριστική υποδομή του νησιού. Οταν από τη δεκαετία του ’40 έχεις έρθει σε επαφή με τον τουρισμό κι έχεις συνηθίσει να υποδέχεσαι τους πιο διάσημους ανθρώπους του πλανήτη, ο τουρισμός γίνεται για σένα δεύτερη φύση. Για τους Μυκονιάτες ο τουρισμός δεν είναι τυχαία υπόθεση, είναι σοβαρή επαγγελματική δραστηριότητα με πολύ αφοσίωση για αυτό και τους αξίζει η υψηλή θέση που έχει το νησί στις τουριστικές προτιμήσεις παγκοσμίως.

Ναι η Μύκονος έχει υπέροχες παραλίες, όπως και πολλά άλλα νησιά. Ναι η Μύκονος έχει γραφικά σοκάκια, όπως και πολλά άλλα νησιά. Ναι η Μύκονος έχει νυχτερινή ζωή, όπως και πολλά άλλα νησιά. Ναι η Μύκονος έχει καλά ξενοδοχεία, όπως και πολλά άλλα νησιά. Τι κάνει λοιπόν τη Μύκονο μοναδική και προσελκύει σα μαγνήτης τους πλούσιους και διάσημους όλου του πλανήτη; Η υποδομή της και η στρατιά των ανθρώπων που έχουν μάθει να ικανοποιούν και τις πιο υψηλές απαιτήσεις.

Ο Νίκος και ο Χρήστος, ο Χρήστος και ο Νίκος είναι δύο αχώριστοι φίλοι και συνεργάτες οι οποίοι μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης τους με τον τουρισμό στη Μύκονο αποφάσισαν να ξεκινήσουν πριν 3 χρόνια το JMK travel γνωρίζοντας πλέον πολύ καλά τις απαιτήσεις του νησιού και προσφέροντας κάτι ξεχωριστό, απόλυτα εξειδικευμένες υπηρεσίες σχεδιασμένες μοναδικά για κάθε πελάτη.

«Πρέπει να γίνεσαι χαμαιλέοντας, με την καλή έννοια» μου λέει ο Νίκος. «Να προσαρμόζεσαι στις ανάγκες του πελάτη κι όχι ο πελάτης σε σένα».
Ενώ ο Χρήστος, στη διαδρομή μας από το Kensho στον Τούρλο όπου μου έδειξαν μια από τις πιο όμορφες βίλες τους, μου περιέγραψε ένα περιστατικό που αποδείκνυε τη φιλοσοφία τους. Σκοπός είναι να σε νοιώθουν δικό τους άνθρωπο, να είσαι αυτός που θα τους συμβουλέψει που να πάνε χωρίς να έχεις πάντα όφελος, αυτός που θα εμπιστευτούν ένα βράδυ που έχουν πιει λίγο παραπάνω, αυτός που θα γνωρίσουν μετά τις διακοπές και στην υπόλοιπη οικογένεια τους. Εχουμε πελάτες που πλέον γνωρίζουμε όλη την οικογένεια, έχουμε γίνει οι δικοί τους άνθρωποι στο νησί που μας εμπιστεύονται κι έρχονται κάθε χρόνο.

Αυτό δεν αποτελεί πολύ καλή διαφήμιση μόνο για την επιχείρηση τους αλλά και για το νησί, παρατηρώ εγώ. Κι αφού απολαμβάνουμε δίπλα στην πισίνα τον ήλιο που δύει με θέα το νέο λιμάνι, πάω να ετοιμάσω τα πράγματα μου. Πριν φύγω όμως από τη Μύκονο δεν υπάρχει περίπτωση να μην επισκεφθώ τη Δήλο.

Αν αρχίσω όμως τώρα να σας μιλάω για το αγαπημένο μου μικρό νησί, το ιερό νησί των αρχαίων προγόνων μας, όπου κάνει τις βουτιές του ο θεός Απόλλωνας, θέλουμε άλλο τόσο κείμενο οπότε λέω να το αφήσω για ένα επόμενο άρθρο.

Προς το παρόν αφήνομαι εγώ στην ομορφιά της Μυκόνου. Είναι μέσα φθινοπώρου κι η καλύτερη περίοδος στο νησί, για μένα. Οι κοσμικοί έχουν φύγει χορτάτοι από ήλιο και σαμπάνια, οι wannabe famous «μαϊντανοί» έφυγαν κι αυτοί αφού δεν υπάρχουν πια φωτογράφοι lifestyle περιοδικών στο νησί, οι πολλοί τουρίστες και παραθεριστές έχουν τελειώσει με τις καλοκαιρινές διακοπές τους κι εγώ που τα έχω ζήσει όλα αυτά χρόνια τώρα, επιστρέφω στο νησί για να το χαρώ όχι ως τουρίστρια πια αλλά ως επισκέπτρια, σαν αυτές τις φίλες που έρχονται επίσκεψη και τους λες τα πάντα. Κι η Μύκονος έχει τόσα να σου πει αν έχεις διάθεση να την ακούσεις και την κάνεις να σε εμπιστευθεί!

 

TRAVELING

Σαντορίνη: Για όλα «φταίει» το ηφαίστειο

Τη Σαντορίνη ομολογώ ότι τη «σνόμπαρα» τα τελευταία χρόνια, όπως κάνουμε καμιά φορά με τα πραγματικά δημοφιλή μέρη. «Ελα μωρέ υπάρχουν τόσα ωραία νησιά στην Ελλάδα, τι έχουν πάθει πια όλοι με τη Σαντορίνη», πόσοι από εσάς έχετε πει το ίδιο πράγμα όπως εγώ;

Εκείνη όμως είχε την τελευταία λέξη και το κατάλαβα με το που βρέθηκα στο νησί πριν λίγες μέρες.

by Eva Metis Koutoumanou

 

 

 

 

 

 

Έφτασα στο ξενοδοχείο όταν ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει. Βγήκα από το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκα προς τη ρεσεψιόν. Αυτό που αντίκρισα με καθήλωσε.
Από εκείνη τη στιγμή το ήξερα. Αυτό το νησί το είχα ερωτευθεί.


Αυτό το νησί είναι ζωντανό. Κι αυτό δεν είναι απλά μια ποιητική έκφραση. Η Σαντορίνη είναι χτισμένη πάνω σε ένα ηφαίστειο που είναι ακόμα ενεργό. Κοιτάζω απέναντι μου τη Θηρασιά, την Παλιά και τη Νέα Καμένη, την άλλη άκρη του νησιού που σχηματίζει ημισέληνο. Σκέφτομαι πως αυτό κάποτε ήταν όλο ενωμένο σε ένα στρογγυλό νησί. Αλλωστε και το νησί κάποτε ονομαζόταν Στρογγύλη.

Κάτω από τη θάλασσα υπάρχει ο Κολούμπο, το υποθαλάσσιο ηφαίστειο το οποίο είναι μια χαρά ενεργό και μάλιστα επτά φορές πιο δραστήριο από το ηφαίστειο της Σαντορίνης όπως έχει επισημάνει η Σαντορινιά ηφαιστειολόγος κα Παρασκευή Νομικού.

Ο Κολούμπο βρίσκεται 7 χλμ ΒΑ της Σαντορίνης, σε βάθος 500 μέτρων και αποτελεί το πιο ενεργό υποθαλάσσιο ηφαίστειο στην Ευρώπη. Τελευταία φορά εξερράγη το 1650 μ.Χ. προκαλώντας δύο τσουνάμι με κύματα έως και 5 μέτρα.

Η Σαντορίνη μαζί με τα νησιά Θηρασία και Ασπρονήσι είναι απομεινάρια της Στρογγύλης μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της το 1613 π.Χ. Η έκρηξη αυτή δεν άλλαξε απλά τη μορφολογία του νησιού αλλά ολόκληρη την Ιστορία της Μεσογείου. Η Μινωική έκρηξη, όπως ονομάζεται, πιστεύεται, σύμφωνα με ανασκαφές που έγιναν στην Κρήτη και τη Σαντορίνη, ότι ήταν η αιτία καταστροφής ολόκληρου του Μινωικού πολιτισμού και ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη έκρηξη στην ιστορία της ανθρωπότητας μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα στην Ινδονησία.

Κομμάτια γης ξεπρόβαλλαν από το θαλάσσιο χάσμα που σχηματίστηκε μεταξύ Θήρας (Σαντορίνης) και Θηρασιάς μετά την έκρηξη του ηφαιστείου. Το χάσμα είχε βάθος 1500 μέτρων και κατά καιρούς βγήκαν στην επιφάνεια ηφαιστειακοί κώνοι που σχημάτισαν τα νησιά Παλαιά Καμένη, Μικρή και Νέα Καμένη, Καμένη Γεωργίου του Α’, Καμένη του Φουκέ, Αφρόσσα και Δάφνη. Τα νησιά αυτά μεγάλωσαν σιγά σιγά και ενώθηκαν εκτός από την Παλαιά Καμένη.

Πολλοί θυμούνται ακόμα ή γνωρίζουν τον μεγάλο σεισμό του 1956 που ενεργοποίησε το ηφαίστειο της Σαντορίνης και δημιούργησε τεράστιο παλιρροϊκό κύμα. Η γη χωρίστηκε στα δύο και δεκάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν. «Ξέρουμε που ζούμε» μου είπε ο Σαντορινιός επιχειρηματίας κος Γιάννης Ματθαίος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μας. «Θυμόμαστε το σεισμό του 56 και είμαστε προετοιμασμένοι ότι κάποτε θα ξανασυμβεί.»

Αυτή η αίσθηση άλλους τους φοβίζει κι άλλους τους μαγεύει. Είναι όμως το τίμημα του να ζεις σε ένα από τα ομορφότερα μέρη του πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο ότι η Σαντορίνη διεθνώς συγκαταλέγεται στους κορυφαίους προορισμούς που πρέπει κάποιος να επισκεφθεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Ο,τι και να λέμε είναι μοναδική.

Η βίαια κομμένη γη με τα μαύρα βράχια που βουτάνε άγρια μέσα στη βαθιά νερά, τα άσπρα σπίτια που ακροβατούν ριψοκίνδυνα στον γκρεμό, η βαθειά σκουρόχρωμη θάλασσα, η κόκκινη παραλία μοναδική στον κόσμο που λαμπυρίζει στο ηλιοβασίλεμα- απομεινάρι ενός παλιού ηφαιστειακού κώνου που έχει αυτό το σπάνιο χρώμα λόγω του σιδήρου που υπάρχει στο πέτρωμα του βράχου, το ημικυκλικό σχήμα του νησιού που νιώθεις ότι θέλει να ενωθεί με τη Θηρασιά απέναντι και την Καμμένη στο κέντρο ώστε να γίνουν και πάλι ένα, ο ουρανός που παίρνει όλες τις πιθανές αποχρώσεις του μωβ και του κόκκινου όταν δύει ο ήλιος, τα αμπέλια που αυθαδιάζουν στη φύση και πεισματικά ευδοκιμούν σ’αυτή την άνυδρη ηφαιστειακή γη δημιουργώντας κουλούρες στο χώμα αντί να ορθώνονται προς τα πάνω όπως σε όλα τα υπόλοιπα μέρη της γης. Έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου, σε όλον τον κόσμο, τόσο ώστε να ξέρω να εκτιμήσω κάτι μοναδικό όταν το συναντώ, για αυτό κι ερωτεύτηκα τη Σαντορίνη τώρα. Όσο πιο πολύ καταλαβαίνεις αυτόν τον τόπο τόσο περισσότερο δέος σου προκαλεί.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες το νησί ήταν ακόμα παρθένο τουριστικά όπως μου εξηγεί ο κ Ματθαίος, ο οποίος παιδί ακόμα θυμάται τους τουρίστες να φιλοξενούνται στις ταράτσες των σπιτιών κι αυτός να βοηθάει τον παππού του ο οποίος είχε φέρει το πρώτο λεωφορείο κι αργότερα το πρώτο ταξί στο νησί. Το νησί έγινε γνωστό ξαφνικά και απότομα όταν το 1967 ανακαλύφθηκε ο προϊστορικός οικισμός στο Ακρωτήρι και η Σαντορίνη συνδέθηκε με τον μύθο της χαμένης Ατλαντίδας.

Τι κοινό έχει η Σαντορίνη με τη χαμένη Ατλαντίδα; Η αρχαία Θήρα ήταν ένας τέλειος επίγειος παράδεισος που καταστράφηκε το 1613 π.Χ. μαζί με ένα πλήθος από γειτονικά παράλια, συμπαρασύροντας λαμπρά δείγματα πολιτισμού του Αιγαίου. Η περιγραφή της ταιριάζει απόλυτα με τα λεγόμενα του Πλάτωνα για τη μυθική χώρα των Ατλάντων που καταστράφηκε ολοσχερώς, χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω της.

Στην επιστολή προς Κριτία εξηγείται το πως δημιουργήθηκε η Ατλαντίδα και γιατί είχε σχήμα κυκλικό σαν δαχτυλίδι, με θάλασσα κι ένα μικρό νησάκι στη μέση, έτσι ακριβώς όπως ήταν η αρχαία Θήρα λίγο πριν από τη μεγάλη έκρηξη.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν οι θεοί μοιράστηκαν τη Γη, στον Ποσειδώνα δόθηκε η Ατλαντίδα και την παρέδωσε στους γιους του τους ημίθεους για να την καλλιεργήσουν. Ενας από αυτούς παντρεύτηκε την Λευκίππη και έκαναν την Κλειτώ που την ερωτεύτηκε ο Ποσειδώνας και θέλησε να την κάνει για πάντα δικιά του. Τότε διάλεξε ένα μέρος και το προστάτεψε με κυκλικές ζώνες από εύφορη γη και θάλασσα ώστε να της εξασφαλίσει παραδεισένια ζωή, σα να βλέπουμε στο χάρτη την Κρήτη μαζί με την αρχαία Καλλίστη (άλλη μια ονομασία της Στρογγύλης).

Το όνομα Ατλαντίδα προέρχεται πιθανότατα από το μυθικό γίγαντα Ατλαντα που κρατούσε στους ώμους του ολόκληρη τη γη και τον ουρανό. Σύμφωνα με τις ανακαλύψεις των Αμερικανών γεωλόγων Χάικεν και ΜακΚόϋ που έγιναν στη Σαντορίνη το 1990, όλα παραπέμπουν στη διάσημη τοιχογραφία που βρέθηκε στο δυτικό κτίριο του Ακρωτηρίου. Σ’ αυτή βλέπουμε μια παραλία της αρχαίας Θήρας με εύπορη ζωή πάνω σ΄ ένα κεντρικό νησάκι που βρεχόταν από θάλασσα γύρω γύρω. Ετσι ακριβώς όπως περιέγραφε και ο Πλάτωνας τη χαμένη Ατλαντίδα. Και το νησάκι αυτό υποστηρίζεται ότι εξαφανίστηκε από μια μεγάλη έκρηξη που προκάλεσε φοβερούς σεισμούς και καπνούς. Κατά τον Πλάτωνα οι καπνοί εκτοξεύονταν στον ουρανό, 40 χιλιόμετρα ψηλά. Αν ήταν πράγματι έτσι, τότε σίγουρα φαινόταν από τις ακτές της Ανατολικής και Κεντρικής Μεσογείου. Οι άνθρωποι παρακολουθούσαν σαστισμένοι τα καμώματα της φύσης,νομίζοντας ότι έβλεπαν τον ίδιο τον Ατλαντα να κρατά τον ουρανό στους ώμους του.

Δεν ξέρουμε αν πραγματικά η Ατλαντίδα ήταν στη Σαντορίνη ή ακόμα αν υπήρξε ποτέ η χαμένη Ατλαντίδα. Το μυστήριο της ίσως είναι απλώς ένας μύθος με αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα. Πιθανότατα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η χώρα. Παρόλα αυτά, η θεωρία για την ηφαιστειακή καταστροφή της Σαντορίνης εξακολουθεί να βασίζεται σε πραγματικές πηγές που θυμίζουν τον «Πλατωνικό Λόγο».

Το νησί είχε πολλά ονόματα στο παρελθόν. Στρογγύλη, Καλλίστη ή Καλλιστώ (από το αρχαίο καλλίστη που σήμαινε η ομορφότερη), Φιλητέρη ή Φιλωτέρα, Καλαυρία, Καρίστη, Τευσία, Θηραμένη και Ρήνεια. Το μετέπειτα κλασικό όνομα Θήρα προήλθε από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήρα που αποίκησε πρώτος το νησί.

Το όνομα Σαντορίνη προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης που βρίσκεται στη σημερινή περιοχή της Περίσσας πίσω από τον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού. Την αποκάλεσαν Σάντα Ιρίνα. Επί τουρκοκρατίας οι Τούρκοι την ονόμαζαν Δερμετζίκ ή Διμερτζίκ (μικρός μύλος), πιθανώς από τους πολλούς μικρούς ανεμόμυλους που ξεχώριζαν από μακριά. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας επίσημα καθιερώθηκε το όνομα Θήρα αλλά οι ξένοι χάρτες συνέχισαν να την αναφέρουν ως Σαντα-Ιρίνα από την οποία και παρέμεινε με μικρή παραφθορά από τους Ελληνες ως Σαντορίνη.

Από την εποχή που οι λιγοστοί τουρίστες του νησιού έμεναν στις ταράτσες των σπιτιών και ανέβαιναν στα Φηρά με τα γαϊδουράκια,ως μόνο μέσο μεταφοράς, μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.

Σύμφωνα με ένα πρόσφατο ρεπορτάζ, πάνω από 1.000 Κινέζοι τουρίστες κατευθύνθηκαν στο νησί φέτος για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου. Σίγουρα η Σαντορίνη είναι ένας πολύ ρομαντικός προορισμός και πολλά ζευγάρια από όλον τον κόσμο το επιλέγουν εδώ και μερικές δεκαετίες για το ταξίδι του μέλιτος και μπορώ να καταλάβω και κάποιον να το επιλέγει για το γάμο του αλλά το παραπάνω νούμερο είναι τρομακτικό.

Μιλώντας με τον Δήμαρχο του νησιού κο Νικόλαο Ζώρζο συζητήσαμε τι κάνει τη Σαντορίνη να βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων των επισκεπτών παγκοσμίως αλλά και πως μπορεί να προστατευθεί το νησί από την τουριστική έκρηξη των τελευταίων χρόνων. Το 2012 η Σαντορίνη είχε 3,3 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις και το 2017 ο αριθμός αυτός εκτοξεύθηκε στα 5,5 εκατομμύρια. Ένα από τα μέτρα που προωθεί ο κος Ζώρζος, μετά από μια μελέτη με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου για το θέμα των αφικνουμένων επισκεπτών με τα κρουαζιερόπλοια, είναι να κατανεμηθούν οι αφίξεις μέσα στην εβδομάδα ώστε να δέχεται το νησί 8.000 επισκέπτες κάθε μέρα. Ετσι και οι επισκέπτες θα μένουν πιο ευχαριστημένοι και το νησί θα μπορεί να ανταπεξέλθει.

Η Σαντορίνη δεν είναι πλέον μόνο καλοκαιρινός προορισμός αλλά ένας προορισμός για όλον τον χρόνο και πολλά ξενοδοχεία μένουν ανοιχτά και τον χειμώνα. Μάλιστα όπως μας είπε ο επιχειρηματίας κος Αλέξης Γιαννουλάτος, τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα είναι τον χειμώνα όταν ο ουρανός παίρνει όλες τις αποχρώσεις από μπλε, πορτοκαλί και γκρι μέχρι σχεδόν μαύρος καθώς δύει ο ήλιος. Το χειμώνα τα ξενοδοχεία του κου Γιαννουλάτου έχουν 60-70% πληρότητα με επισκέπτες κυρίως από την Ασία αλλά και από την Ευρώπη και την Αμερική.

Για να διατηρεί η Σαντορίνη την πρωτιά της, όπως μας εξηγεί ο κος Νίκος Νομικός, Πρόεδρος των Εμποροεπαγγελματιών του νησιού, οι επιχειρηματίες φροντίζουν ώστε οι επισκέπτες να παίρνουν ότι καλύτερο ανταποδωτικά από το νησί, value for money όπως χαρακτηριστικά είπε, κι έτσι όχι μόνο να προτείνουν το νησί σε φίλους και συγγενείς αλλά να ξανάρχονται και οι ίδιοι.

Μιλώντας, τέλος, με τον κ Γιάννη Ματθαίο μου περιέγραψε πως φροντίζει με τον στόλο των 18 σκαφών του να προσφέρει όχι ένα απλό ταξίδι αλλά μια καθηλωτική εμπειρία που ξεκινάει με την ιστορία του νησιού, συνεχίζει με ένα γεύμα που μαγειρεύεται εν πλω με ντόπια προϊόντα πάντα και ολοκληρώνεται με ένα ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα πάνω στο σκάφος, με σβηστές τις μηχανές, παραδομένοι στη μαγεία της Κόκκινης Παραλίας όπως φαίνεται από τη θάλασσα.

Οι άνθρωποι αυτοί μοιράστηκαν μαζί μου τα μυστικά της επιτυχίας τους και τα μυστικά της Σαντορίνης και τους ευχαριστώ για αυτό.

Είναι αλήθεια ότι η Σαντορίνη παρά το άγονο έδαφος της και τους καταστρεπτικούς σεισμούς που έπληξαν το νησιωτικό σύμπλεγμα, κατάφερε μέσα στους αιώνες να παραμένει ένας εύπορος τόπος. Κύριες ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία, η ναυτιλία και το εμπόριο.Το 1852, η Σαντορίνη ήταν το δεύτερο σημαντικότερο εμπορικό κέντρο μετά τη Σύρο στις Κυκλάδες.
Στον τομέα της ναυτιλίας, η Σαντορίνη διέθετε το 40% του συνολικού αριθμού των πλοίων των Κυκλάδων ενώ για τη διεξαγωγή του εμπορίου με δικά τους καράβια, οι έμποροι και πλοιοκτήτες της Σαντορίνης διέθεταν πλοία μεγάλης χωρητικότητας.

Από το 1965 και μετά ξεκινάει η τουριστική ανάπτυξη του νησιού φτάνοντας στις μέρες μας όπου η Σαντορίνη κατατάσσεται δικαιώς ανάμεσα στα 10 καλύτερα νησιά του πλανήτη!

Μοναδικό όμως δεν είναι μόνο το τοπίο και οι παραλίες της, τα πάντα σ’ αυτό το νησί είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα, ιδιαίτερα. Για παράδειγμα οι αμπελώνες. Σε όλο τον κόσμο τα σταφύλια φυτρώνουν προς τα πάνω. Στη Σαντορίνη, λόγω του άνυδρου κλίματος ,τα αμπέλια δημιουργούν κουλούρες κοντά στο χώμα ώστε να παίρνουν όσο γίνεται περισσότερη υγρασία. Οι καλλιεργητές υιοθέτησαν αυτό το χαμηλό τρόπο κλαδέματος για να προστατεύουν τα αμπέλια και από τους ισχυρούς ανέμους. Η αμπελοκαλλιέργεια στο νησί έχει τις ρίζες της στους προϊστορικούς ακόμα χρόνους και το κρασί της Σαντορίνης είναι φημισμένο διεθνώς.

Το πιο σημαντικό στοιχείο του αμπελώνα της Σαντορίνης είναι ο ποικιλιακός της πλούτος. Αποτελεί μια μεγάλη αμπελογραφική συλλογή αφού διασώζει περισσότερες από 50 ποικιλίες αμπέλου ορισμένες από τις οποίες είναι σπάνιες και έχουν μοναδικά αμπελογραφικά και οινολογικά χαρακτηριστικά. Βασική ποικιλία του αμπελώνα είναι το Ασύρτικο, η καλύτερη κατά πολλούς, λευκή ποικιλία σε ολόκληρη τη μεσογειακή λεκάνη, η οποία στο ιδιόμορφο εδαφοκλιματικό περιβάλλον της Σαντορίνης έχει προσαρμοστεί τέλεια και δίνει προϊόντα με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Το Ασύρτικο συμπληρώνουν οι δύο άλλες βασικές λευκές ποικιλίες του αμπελώνα, το Αθήρι και το Αϊδάνι.

Από τις ερυθρές ποικιλίες η Αιγαιοπελαγίτικη Μαντηλαριά κατέχει τη πιο σημαντική θέση στον αμπελώνα της Σαντορίνης. Τα κρασιά της Σαντορίνης έχουν ιδιαίτερη γεύση. Λόγω του ηφαιστειακού εδάφους που είναι πλούσιο σε θειάφι είναι και ιδιαίτερα δυνατά. Τις μέρες που έμεινα στο νησί, οι οποίες αυξήθηκαν ευχάριστα λόγω του καιρού, πρόλαβα να κάνω μια μίνι διατριβή στα κρασιά της Σαντορίνης και ομολογώ πως έμεινα ενθουσιασμένη. Μάλιστα όπως έμαθα, ένα από τα υπόσκαφα στο οποία έμενα ήταν παλιά πατητήρι που μετατράπηκε σε ένα πανέμορφο διαμέρισμα με ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Τι είναι τα υπόσκαφα; Αλλο ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Σαντορίνης. Τα υπόσκαφα είναι σπίτια σκαμένα μέσα στο βράχο.
Το υπόσκαφο σπίτι είναι στενόμακρος χώρος με θολωτή οροφή που φωτίζεται και αερίζεται μόνο από την πρόσοψη. Εκεί στη πρόσοψη υπάρχει μια μικρή πόρτα, τοποθετημένη στο κέντρο, δεξιά και αριστερά της έχει από ένα παράθυρο και πάνω από την πόρτα τον φεγγίτη. Στο εσωτερικό του σπιτιού υπάρχουν δύο χώροι, η σάλα μπροστά και ένα δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού, η κάμαρη.

Τα υπόσκαφα κτίσματα της Σαντορίνης είναι λαξευμένα στο κάθετο μέτωπο του στρώματος της «άσπας». Είναι θολωτά, σκαμμένα στο βράχο χωρίς θεμέλια, με στενή πρόσοψη και μεγάλο βάθος. Η στέγαση των κτισμένων τμημάτων τους γίνεται με θόλους ή σταυροθόλια με ένα είδος χυτής καλουπωτής κατασκευής. Τα υλικά τους είναι η πέτρα και η θηραϊκή γη. Αυτά μαζί με τον ασβέστη δημιουργούν ένα πολύ ισχυρό κονίαμα.
Σήμερα πολλά από τα υπόσκαφα έχουν μετατραπεί σε πολυτελή διαμερίσματα ή σουίτες ξενοδοχείων και είναι ιδανικά γιατί προσφέρουν φυσική δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη τον χειμώνα.

Τι άλλο είναι μοναδικό στη Σαντορίνη; Μη γελάσετε, οι μελιτζάνες. Στη Σαντορίνη μόνο βρίσκουμε τις λευκές μελιτζάνες που είναι τόσο γλυκές ώστε δε χρειάζονται ξεπίκρισμα, για όσους μαγειρεύουν. Επίσης έχουν πολύ λίγους σπόρους, συγκεντρωμένους στη μέση, κι απορροφούν ελάχιστο λάδι, κάτι που τις κάνει ιδανικό μεζεδάκι.

Η κάππαρη αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά συστατικά της κουζίνας των Κυκλάδων, με τη Σαντορίνη και το ενεργειακό της χώμα να πρωτοστατεί.Είναι το πιο φημισμένο προϊόν της. Ποια η διαφορά του από τα υπόλοιπα; Η φλοίδα της είναι λίγο πιο σκληρή από το συνηθισμένο και το εσωτερικό της πολύ πιο ζουμερό. Η συγκεκριμένη ποικιλία προέρχεται από την Αίγυπτο και η πιο πιθανή εκδοχή είναι να την έφεραν στο νησί οι καπετάνιοι της Σαντορίνης που μετέφεραν με τα πλοία τους θηραϊκή γη για τις ανάγκες της διάνοιξης της Διώρυγας του Σουέζ. Η πρώτη αναφορά σε αυτό γίνεται το 1875.

Τέλος, δεν υπάρχει περίπτωση να μη δοκιμάσετε την τοπική φάβα που λόγω του εδάφους έχει ιδιαίτερη γεύση, άρωμα και υφή.

Μα καλά όλα τέλεια είναι σε αυτό το νησί, θα μου πείτε; Ισως. Αρκεί να μην έρθετε εδώ με σκάφος. Η μόνη μαρίνα του νησιού βρίσκεται στη Βλυχάδα και είναι σχεδόν αδύνατον να δέσετε εκεί αφού όλες οι θέσεις είναι πιασμένες από τα μόνιμα σκάφη και τα ψαράδικα καΐκια.

Η μόνη λύση είναι να μείνετε αρώδου στα ηφαίστεια κι αν έχετε καλό φουσκωτό να περάσετε απέναντι στο νησί αλλά λόγω των ανέμων και του βάθους των νερών δε θα το συνιστούσα. Αν δε σας πειράζει να μην επισκεφθείτε το νησί, τότε τα ηφαίστεια – η Παλιά και η Νέα Καμένη δηλαδή – είναι ιδανικό μέρος για να αράξετε αφού είναι φυσικά λιμάνια και καλά προστατευμένα.

Το νησί της Σαντορίνης διαθέτει πολλά φυσικά λιμάνια ενώ διάφορες τοποθεσίες στο νησί χρησίμευσαν ως λιμάνια ανά τους αιώνες. Από τον Προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου, στο σημερινό Καμάρι που αποτελούσε το λιμάνι της Αρχαίας Θήρας και ονομαζόταν Οία. Κατά τους Ρωμαϊκούς και Βυζαντινούς χρόνους στη σημερινή Περίσσα βρισκόταν η πόλη της Ελευσίνας καθώς και το λιμάνι της. Για πολλά χρόνια ο όρμος των Φηρών αποτελούσε το βασικό λιμάνι του νησιού, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 τέθηκαν τα θεμέλια για τη δημιουργία του λιμανιού στον Αθηνιό, που αποτελεί το κεντρικό λιμάνι της Σαντορίνης.

Οι πιο όμορφες παραλίες είναι η Κόκκινη Παραλία, ο Περίβολος, η Βλυχάδα, η Ασπρη Παραλία, το Αμμούδι, η Μουζακιά, η Περίσσα και το Καμάρι.

Για να ζήσετε πραγματικά τη μαγεία της Σαντορίνης προτείνω οπωσδήποτε μια βόλτα με ιστιοπλοϊκό σκάφος ακόμα κι αν είναι η πρώτη σας φορά και φυσικά, αν μπορείτε, μια βόλτα με ελικόπτερο ώστε να δείτε από ψηλά το νησί που όσο ρομαντικά είναι τα χρώματα του τόσο άγρια είναι η μορφολογία του. Αυτός ο συνδυασμός μάλλον είναι που την κάνει ακαταμάχητη.

Αν είσαστε έτοιμοι να ερωτευτείτε, ετοιμάστε τις βαλίτσες σας!

Continue Reading

GREECE

Προβολή της Μήλου στην Αυστραλία

Με εκπληκτικές φωτογραφίες και κείμενα που υμνούν τη Μήλο, το νησί της Αφροδίτης γνωρίζει αυτό το διάστημα μεγάλη διαδικτυακή δημοσιότητα στην Αυστραλία.

Αφορμή αποτέλεσε το επιτυχημένο ταξίδι της δημοσιογράφου Πωλίνας Παρασκευοπούλου, που οργανώθηκε πρόσφατα από το Δήμο Μήλου και την εταιρία συμβούλων του.

«Με δεδομένη τη δημοφιλία των Κυκλάδων στην Αυστραλιανή αγορά, η μεγάλη δημοσιότητα της Μήλου αποκτά μεγάλη σημασία για την τουριστική της ανάδειξη και μάλιστα με αυτό τον γλαφυρό και καλλιτεχνικό ως προς τη φωτογράφιση τρόπο», δήλωσε ο Δήμαρχος του νησιού κ. Γεράσιμος Δαμουλάκης.

Στο μεταξύ, στη Μήλο θα βρίσκεται τις επόμενες μέρες το τηλεοπτικό συνεργείο για τα γυρίσματα του ταξιδιωτικού ντοκυμαντέρ “My Greek Odyssey” από την Αυστραλία , στο πλαίσιο του δεύτερου κύκλου της σειράς, το οποίο θα προβληθεί σε τηλεοπτικά δίκτυα του εξωτερικού αλλά και στην Ελλάδα.

 

Πηγή: Tornos News

Continue Reading

GREECE

Οι σχέσεις Βραζιλίας- Περιφέρειας Ν. Αιγαίου στην ατζέντα της επίσκεψης του Πρέσβη της Βραζιλίας σε Μύκονο και Δήλο

Η Αδελφοποίηση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου με την νησιωτική περιφέρεια Σάντα Καταρίνα αλλά και των νησιωτικών Δήμων, το αντικείμενο της επίσκεψης του Βραζιλιάνου Πρέσβη στην Μύκονο.

Ο Πρέσβης της Βραζιλίας κ. Cesario Melantonio Neto, αποδέχτηκε την πρόσκληση του Αντιπεριφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου να επισκεπτεί την Μύκονο και την Δήλο, ώστε να διαπιστώσει από κοντά το ευρύ φάσμα των συνεργασιών τόσο σε Τουριστικό όσο και σε πολιτιστικό επίπεδο.

Στην ατζέντα της συνάντησης οι φιλικές σχέσεις των δύο Χωρών Ελλάδος και Βραζιλίας αλλά και το πλαίσιο συνεργασίας των δύο Περιφερειών σε Ευρωπαικό και Διεθνές Επίπεδο.

Ο Αντιπεριφερειάρχης έθεσε στην κορυφή της συζήτησης την προοπτική της Αδελφοποίησης των δύο Περιφερειών της Σάντα Καταρίνα και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, αλλά και των νησιωτικών Δήμων της Μυκόνου και της Φλοριανόπολις,β πρωτεύουσας της πολιτείας που μάλιστα έχει ιδρυθεί από Καστελοριζιούς, που έρχεται σε απόλυτη σύμπνοια με την πολιτική της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Βραζιλία, μιας και η Σάντα Καταρίνα αποτελεί νησιωτική Περιφέρεια με κοινά χαρακτηριστικά με αυτά της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.

Η Σάντα Καταρίνα με πληθυσμό 6.3 εκ αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα Τουριστικά κέντρα της Βραζιλίας και πόλο έλξης διασημοτήτων από όλο τον κόσμο.

Μάλιστα ο Αντιπεριφερειάρχης δήλωσε : «Οι βασικές αξίες της φιλίας, της συνεργασίας και της αμοιβαίας ευαισθητοποίησης μεταξύ των λαών μπορεί να εστιαστεί σε ένα εξαιρετικά ευρύ φάσμα θεμάτων και μπορεί να προσφέρει πολλά οφέλη στις Περιφέρειες και τους Δήμους. Η συμμετοχή Θεσμών και πολιτών είναι απαραίτητη για την επίτευξη μίας διαχρονικής συνεργασίας που θα αδελφοποιήσει τους λαούς των περιοχών μας.

Μάλιστα δράσεις και συνεργασίες στον Τουρισμό, τον Πολιτισμό και τις Τέχνες αλλά και αμοιβαίες συνεργασίες στις κοινωνικές υπηρεσίες μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματική ανάπτυξη των κοινωνιών μέσα από την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων και οριοθέτηση κοινών στόχων».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αντιπεριφερειάρχης επισκέφτηκε το τοπικό κοινοβούλιο της Σάντα Καταρίνα όπου και έθεσε το αίτημα της αδελφοποίησης πριν περίπου 1.5 μήνα, επισκέφτηκε την Πρεσβεία της Βραζιλίας στην Αθήνα στις 05 Σεπτέμβρη καλεσμένος του Πρέσβη για τον εορτασμό του Brazilian National Day, ενώ προσκάλεσε στην Σίφνο την Πρεσβεία της Βραζιλίας στο φεστιβάλ γαστρονομίας του Τσελεμεντέ.

Παρών στην συνάντηση και ο Ambassador του Ελληνοαμερικανικου Επιμελητηρίου κ Σκαγιάς ο οποίος δήλωσε ότι « Στόχος μας, ως τοπική κοινωνία, είναι να προσφέρουμε τις προυποθέσεις εκείνες μίας καινούργιας συνεργασίας, να ανοίξουμε τον δρόμο σε μία νέα αγορά, ανεκμετάλλευτη μέχρι και σήμερα που μπορεί να προσφέρει νέες προοπτικές. Ούτως η ή άλλως η Βραζιλία, η ισχυρότερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής έχει διαχρονικές σχέσεις φιλίας με την Μύκονο και τις Κυκλάδες».

Continue Reading

TRAVELING

Πάρος: Αφηνόμαστε να μας αποπλανήσει

By Eva Metis Koutoumanou

Αξημέρωτα ανοίξαμε πανιά για την Πάρο, το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων. Σε μερικές ώρες το κάτασπρο νησί με τα γαλανά νερά θα ξεπρόβαλε μπροστά μας. Η ιστορία της Πάρου ξεκινάει από το 4000 π.Χ. κι είναι ένα πανέμορφο νησί με τεράστια ιστορία, παραμυθένιες παραλίες κι εκθαμβωτικά σπήλαια.

Η καίρια θέση της Πάρου στο κέντρο των Κυκλάδων και του Αιγαίου αποτέλεσε τη διαχρονική βάση για την ανάπτυξη του νησιού. Το όνομα Πάρος δεν είναι το μόνο που χρησιμοποιήθηκε στα αρχαία χρόνια. Η πρώτη φορά που το συναντάμε είναι στον Ομηρικό Ύμνος Εις Απόλλωνα, ένα έργο του 7ου αιώνα π.Χ. και στον Ύμνο Εις Δήμητραν. Από τη λατρεία της θεάς Δήμητρας, η οποία μαρτυράται πέρα από τον ομηρικό ύμνο και σε αρχαίες επιγραφές και νομίσματα όπως και σε κείμενα του Ηρόδοτου και του Παυσανία, το νησί πήρε το όνομα Δημητριάς.

Ζάκυνθος ήταν μια άλλη ονομασία του νησιού την οποία έλαβε από Ζακύνθιους άποικους που εγκαταστάθηκαν στο νησί τα πρώιμα ιστορικά χρόνια όπως και Υρία ή Υρίη, ονομασία η οποία πιθανότατα ήρθε μαζί με την ονομασία Ζάκυνθος. Υλήεσσα ήταν άλλη μια ονομασία του νησιού από τη λέξη ὕλη η οποία στα αρχαία ελληνικά σήμαινε δάσος, υποδηλώνοντας δασώδη τόπο. Και Πατκία, ονομασία που ξεκίνησε από την παράλια πόλη του νησιού κι επεκτάθηκε σε όλο το νησί, από το ρήμα πακτόω που σήμαινε σταθεροποιώ κι υποδήλωνε την ασφαλή τοποθεσία του νησιού.
Η ονομασία Πάρος που επικράτησε τελικά για το νησί οφείλεται στον Αρκάδα οικιστή του νησιού Πάρο τον Παρράσιο.

Κατά την Προϊστορική περίοδο, στη διάρκεια του Ολόκαινου, 10 με 12.000 χρόνια πριν, η Κυκλαδία, το μεγάλο νησί που είχε δημιουργηθεί μετά τη σημαντική πτώση της στάθμης της θάλασσας κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου, εποχής των Παγετώνων, εξαφανίστηκε με την άνοδο της θάλασσας και οι Κυκλάδες όπως και όλο το Αιγαίο άρχισαν να παίρνουν τη σημερινή τους μορφή. Την περίοδο εκείνη η Ευρύτερη Πάρος δηλαδή Πάρος-Αντίπαρος- Δεσποτικό και οι περιοχές που σήμερα είναι βυθισμένες, συνδέονταν με τη Νάξο με μια στενή λωρίδα γης.

Αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν η δημιουργία ενός τοπίου το οποίο εκτός από σαγηνευτικό με την άγρια ομορφιά του είναι και πολύ προκλητικό ιστιοπλοϊκά και καταδυτικά. Διάσημα είναι το πέρασμα της Παροναξίας και το στενό Πάρου-Αντίπαρου. Δε θα συμβούλευα κανέναν να περάσει από αυτά τα μέρη νύχτα άλλωστε δεν είναι λίγα τα ναυτικά ατυχήματα που έχουν γίνει στην περιοχή. Τη μέρα όμως αυτά τα νερά συνθέτουν ένα υδάτινο τερέν για πολλές συγκινήσεις. Περνώντας ανάμεσα από την Πάρο και την Αντίπαρο θα πρέπει να τσεκάρετε προσεκτικά το βυθόμετρο καθώς υπάρχουν αβαθή σημεία ενώ για το στενό της Παροναξίας να ξέρετε πως είναι καλύτερα να το περάσετε με καιρό. Εμείς το περάσαμε πηγαίνοντας στη Νάξο, ο αέρας της προηγούμενης μέρας είχε κόψει αλλά η μορφολογία ευνοεί το αντιμάμαλο που μας χάρισε πολύ καλό κούνημα το οποίο μας συντρόφευσε σε όλη την πλεύση.

Το ήπιο κλίμα των Κυκλάδων ευνόησε τους πρώιμους οικισμούς ενώ η προνομιούχα γεωγραφική και στρατηγική θέση τους στο Αιγαίο οδήγησε στην ανάπτυξη ενός από τους παλαιότερους πολιτισμούς της Ευρώπης. Σύμφωνα με υλικό που εντοπίσθηκε στην Πάρο και εξετάσθηκε με τη μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης, η κατοίκηση του νησιού ξεκίνησε στη διάρκεια της 5ης χιλιετίας π.Χ. Κατά την αρχαιότητα, σημαντική συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη του νησιού είχε το διάσημο Παριανό μάρμαρο. Τα πιο γνωστά αρχαία λατομεία έχουν εντοπισθεί στο Μαράθι, στο σπήλαιο των Νυμφών και στο σπήλαιο του Πανός, στους Λάκκους, στις Σπηλιές, στον Αγιο Μηνά και στον Κάραβο.

Η πρώτη βεβαιωμένη μαρτυρία χρήσης λατομείων χρονολογείται στις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. και η συστηματική εξόρυξη από υπόγεια λατομεία χρονολογείται από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ.
Στην Πρώτη Αθηναϊκή Συμμαχία, η Πάρος συμμετέχει και προσφέρει χρήματα καθώς ήταν από τα πιο πλούσια νησιά των Κυκλάδων.
Οι Μιθριδατικοί πόλεμοι και οι πειρατικές επιδρομές που δέχεται το νησί στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. αναγκάζουν τους Πάριους να καλύψουν τις αυξημένες δαπάνες για την τείχιση του νησιού παίρνοντας δάνειο από την Κρήτη. Η οικονομική κατάσταση του νησιού επιδεινώθηκε κι από τις αυξημένες στρατιωτικές εισφορές που επέβαλλαν οι Ρωμαίοι στους Κυκλαδίτες για να ναυπηγήσουν πλοία στο πλαίσιο των εμφύλιων συγκρούσεων τους.

Κατά την Πρωτοβυζαντινή περίοδο λόγω των Γοτθικών επιδρομών στη Βαλκανική χερσόνησο και των Οστρογότθων στη Μικρά Ασία, σημειώνονται μετακινήσεις πληθυσμών προς τα νότια. Οι φυγάδες βρίσκουν καταφύγιο στις Κυκλάδες. Την πληθυσμιακή ακμή του νησιού επιβεβαιώνει η παρουσία του μεγάλου ναού της Εκατονταπυλιανής και άλλων παλαιοχριστιανικών ναών στο νησί.

Η Εκατονταπυλιανή είναι μέχρι και σήμερα το ιερό στολίδι της Πάρου κι ένα από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της Ελλάδας. Βρίσκεται στο ΒΑ τμήμα της πόλης της Πάρου, σε μικρή απόσταση από το λιμάνι της Παροικιάς.

Λέγεται πως η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, πηγαίνοντας στους Αγίους Τόπους με σκοπό να βρει τον Τίμιο Σταυρό, σταμάτησε με το πλοίο της στην Πάρο. Στην Πάρο βρίσκει ένα μικρό ναό, από τους πρώτους της νέας θρησκείας. Προσεύχεται και κάνει ένα τάμα. Αν βρει τον Τίμιο Σταυρό να κτίσει στη θέση αυτή ένα μεγάλο ναό. Η προσευχή της εισακούστηκε, η Αγία Ελένη βρήκε τον Σταυρό και πραγματοποίησε την υπόσχεση της. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, το ναό οικοδόμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος με εντολή της μητέρας του η οποία δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει το τάμα της. Η οικοδόμηση του ναού χρονολογείται στον 4ο αιώνα.

Στις αρχές του 15ου αιώνα η Νάουσα της Πάρου γίνεται ορμητήριο πειρατών όπως και κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Θύματα πειρατικών επιθέσεων έπεσαν οι Παριανοί και από τον Οθωμανικό στόλο του Μωάμεθ Α’ με απαγωγές πολλών κατοίκων.Γύρω στο 1532, ο Τούρκος πειρατής Κούρτογλου απείλησε το νησί και ο Βενετός διοικητής της Πάρου πλήρωσε λύτρα για να μην το διαγουμίσει. Στις συχνές επιθέσεις του 1537, ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα, ο ελληνικής καταγωγής από τη Λέσβο αρχιναύαρχος του Οθωμανικού στόλουκαι κουρσάρος των ακτών της Μπαρμπαριάς σημερινής Αλγερίας, ο διάσημος «Κοκκινογένης», απήγαγε περίπου 6000 κατοίκους από το νησί, πολλούς από τους οποίους χρησιμοποίησε για κωπηλάτες στα πλοία του.

Την ίδια χρονιά, ο βαρώνος του νησιού Μπερνάντο Σαγκρέντο, εγκατέλειψε το νησί μετά από μια μυστική συμφωνία με τον Μπαρμπαρόσσα. Αργότερα θέλησε να επανακτήσει το νησί με προσφορά φόρου αλλά το νησί παρέμεινε στο σουλτάνο με τη συνθήκη του 1540.Από το 1566 έως το 1579, η Πάρος συμπεριλήφθηκε στο ιουδαϊκό δουκάτου του Αιγαίου Πελάγους με διοικητή τον Εβραίο Ιωσήφ Νάζη.Τον Μάιο του 1668, το νησί θα λεηλατηθεί από τον καπουδάν πασά (που σημαίνει αρχηγός του στόλου) Καπλάν Μουσταφά.

Στα μέσα του 18ου αιώνα οι κληρικοί του νησιού έστειλαν μια επιστολή στον Δραγουμάνο του Τουρκικού στόλου και μετέπειτα ηγεμόνα της Βλαχίας, Νικόλαο Μαυρογένη, ζητώντας ελάφρυνση των υπέρογκων φόρων που κατέβαλαν. Ο Μαυρογένης κατάγονταν από εύπορη οικογένεια της Πάρου. Είχε εντυπωσιάσει τον Τζεζαρλή Χασάν πασά με τη μόρφωση και την ευστροφία του και το 1770 διορίσθηκε δραγουμάνος μετά το θάνατο του προηγούμενου διερμηνέα Αργυρόπουλου. Οι δραγουμάνοι ήταν Ελληνες, κυρίως Φαναριώτες, με σημαντική μόρφωση και γνώση αραβικών, τουρκικών και τουλάχιστον δύο ευρωπαϊκών γλωσσών, οι οποίοι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας είχαν τον ρόλο των διπλαματών της εποχής. Με την προαγωγή του Χασάν πασά σε μεγάλο βεζίρη το 1786, ο Νικόλαος Μαυρογένης αντικατέστησε τον Μιχαήλ Δράκο Σούτσο στην ηγεμονία της Βλαχίας.

Κάθε φορά που η Τουρκική Μοίρα Στόλου περιόδευε ανά το Αιγαίο με σκοπό τη συλλογή φόρων από τα κατεχόμενα νησιά, στάθμευε και στην παραθαλάσσια περιοχή του όρμου του Δριού της Πάρου όπου τροφοδοτούνταν ο Τουρκικός στόλος. Εκεί συγκεκτρώνονταν και οι Πρόκριτοι των Κυκλάδων με σκοπό την καταβολή των φόρων αλλά και τη διευθέτηση διαφόρων δικαστικών υποθέσεων.

Εγγραφα του 1594 μαρτυρούν την αυτοδιοίκηση της Πάρου ενώ σε έγγραφο των Γενικών Αρχείων του Κράτους του 1730 φαίνεται ότι καθήκοντα καδή και βοεβόδα ασκούσε ο πλουσιότερος κάτοικος του νησιού, Κωνσταντίνος Κονδύλης, γεγονός που αποδεικνύει την απουσία τουρκικών αρχών από το νησί. Αρχειακές μαρτυρίες μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα επιβεβαιώνουν τη διατήρηση της κοινοτικής παράδοσης του νησιού με χαρακτηριστική την άριστα οργανωμένη κοινότητα της Παροικιάς.
Το καλοκαίρι του 1770, στα Ορλωφικά, οι Ρώσοι κατέλαβαν το λιμάνι της Νάουσας και το χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο τους.

Την 24η Απριλίου του 1821, ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση στην Πάρο με τον Πάριο Φιλικό Παναγιώτη Δημητρακόπουλο να καλύπτει με δικά του έξοδα την αποστολή Πάριων αγωνιστών στην Υδρα κι από εκεί στην Πελοπόννησο.Τον Απρίλιο του 1828, ο Καποδίστριας διαίρεσε την ελληνική επικράτεια σε τμήματα και η Πάρος συμπεριλήφθηκε στις Κεντρικές Κυκλάδες. Στα πλαίσια της Δ’ Εθνοσυνέλευσης, η Πάρος ήταν ένα από τα νησιά που αντί να εκλέξουν δικό τους αντιπρόσωπο ανέθεσαν στον ίδιο τον Κυβερνήτη την αντιπροσώπευση τους.
Η αντιπολίτευση θέλοντας να προσεταιρισθεί άτομα και από τις Κυκλάδες προσέγγισε την Πάρο στέλνοντας τον Ιωάννη Κιοσσέ και τον Δημήτριο Μπουντούρη κι έτσι δημιουργήθηκαν δύο παρατάξεις, οι φιλοκαποδιστριακοί και οι αντικαποδιστριακοί.

Την περίοδο της Κατοχής, το νησί περιήλθε στους Ιταλούς τον Μάιο 1941 και στους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Τον Ιανουάριο του 1944 βομβαρδίζεται από τους Συμμάχους το λιμάνι της Παροικιάς για να καταστραφούν τα πλοία των Γερμανών.
Το νησί συμμετείχε και στον Εμφύλιο Πόλεμο που ακολούθησε, με το τάγμα του ΕΑΜ που στάλθηκε στην Πάρο να ηττάται από τους Ιερολοχίτες που δρούσαν στο νησί.
Αυτή λοιπόν είναι η Ιστορία της Πάρου μέσα στους αιώνες. Μια ιστορία πλούσια που μοιάζει με παιδικό διήγημα. Βασιλιάδες, πειρατές, αιχμάλωτοι, αγώνες, διπλωματία, επανάσταση, δολοπλοκίες, πόλεμοι. Δεν είναι μυθοπλασία είναι η ιστορία του νησιού και της Ελλάδας κι επειδή είναι αδύνατον να καταλάβουμε το παρόν αν δεν γνωρίζουμε το παρελθόν, μου αρέσει πάντα να ψάχνω την ιστορία κάθε τόπου που επισκέπτομαι και να τη διηγούμαι στα ανήψια μου.

Ένας άλλος πολύ ωραίος τρόπος να ταξιδέψουμε στο χρόνο είναι το σπήλαια και η Πάρος είναι πλούσια και σ’αυτά! Στο Μαράθι, στα Αρχαία Λατομεία, βρίσκεται το Σπήλαιο των Νυμφών.
Το σημαντικότερο σπήλαιο είναι το σπήλαιο του Αρχίλοχου στην είσοδο του λιμανιού της Παροικιάς. Ονομάστηκε έτσι από τον λυρικό ποιητή Αρχίλοχο ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση έβρισκε εκεί καταφύγιο για να εμπνευστεί τα ποιήματα του. Το τοπίο είναι επιβλητικό με απόκρημνα βράχια και την απεραντοσύνη της θάλασσας που καλύπτει με τα κύματα της το άνοιγμα της σπηλιάς. Βρίσκεται μόλις 10 λεπτά από την Παροικιά και η ωραιότερη ώρα είναι κατά το ηλιοβασίλεμα.

Στην Παροικιά, κάτω από την Πάνδροσο και την Αγία Αννα, υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Σπηλιώτη, σφηνωμένο μέσα στα βράχια και ορατό μόνο από τη θάλασσα. Εκεί, στην αρχαιότητα, λατρεύονταν οι Νύμφες. Στη Μάρπησσα, κοντά στον Αγιο Γεώργιο Λαγκάδας, βρίσκεται η σπηλιά του Καλαμπάκη, ένα βαθύ και απροσπέλαστο σπήλαιο με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Για την εξερεύνηση του απαιτείται ειδικός εξοπλισμός και γνώσεις. Λέγεται και Σπήλαιο των Δαιμόνων καθώς εκεί λέγεται πως φυλάκισε ο Αγιος Αρσένιος τους δαίμονες που στοίχειωναν τα ζώα ενός βλάσφημου αγρότη και προξενούσαν ζημιές στην περιοχή. Τους δάμασε και τους εγκλώβισε στην σπηλιά την οποία σφράγισε μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Κοντά στη βραχονησίδα Τηγάνι, μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου, στο Παντερονήσι βρίσκεται ένα σπήλαιο ιδανικό για έμπειρους δύτες, απαράμιλλης ομορφιάς. Οι δύτες βουτάνε βαθιά, σε βάθος 30+ μέτρων, ακολουθώντας τον τοίχο και μετά διεισδύουν στο σπήλαιο. Υπάρχει ένα μεγάλο άνοιγμα που οδηγεί στο εσωτερικό του σπηλαίου κι όσοι φτάσουν εκεί μπορούν να βγάλουν τις μάσκες τους και να θαυμάσουν τους εντυπωσιακούς πολύχρωμους σταλακτίτες.

Αν σας αρέσουν οι καταδύσεις πρέπει οπωσδήποτε να το επισκεφθείτε! Ακόμα και για τους μη έμπειρους δύτες όμως, μια βόλτα στην «Καραϊβική του Αιγαίου» – ή τουλάχιστον μία από τις τοποθεσίες που επάξια έχουν αυτόν τον τίτλο στην Ελλάδα, αν κι εμένα μ’ αρέσουν περισσότερο από την Καραϊβική- είναι απαραίτητη καθώς το χρώμα της θάλασσας και ο βυθός θα σας αφήσουν άφωνους.

Αν σας άρεσε η κατάδυση στο Παντερονήσι και θέλετε κι άλλο, θα πάτε στα ανοιχτά της Αλυκής και στο σπήλαιο της Αμφιτρίτης που θα σας μαγέψει! Τέλος, διάσημο είναι το σπήλαιο της Αντιπάρου μόλις 9 χλμ από τη Χώρα, στο λόφο του Άι Γιάννη, σε υψόμετρο 175 μ. Στην είσοδο υπάρχει το ομώνυμο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Σπηλιώτη που χρονολογείται στον 18ο αιώνα. Προχωρώντας στο σπήλαιο υπάρχουν 411 σκαλοπάτια που μας οδηγούν μέσα από σταλακτίτες και σταλαγμίτες σε βάθος μεγαλύτερο των 100 μέτρων, σε μια έκταση 5.600 τ.μ. Στο σπήλαιο της Αντιπάρου υπάρχει ο αρχαιότερος σταλαγμίτης στην Ευρώπη, ηλικίας 45 εκατομμυρίων χρόνων!

Σε ένα νησί που η φύση τα χάρισε όλα απλόχερα δε θα μπορούσαν να λείπουν οι όμορφες παραλίες. Στη ΒΔ πλευρά συναντάμε τις παραλίες Λιβάδια, Κριός, Μαρτσέλο, Σουβλιά, Καμίνια (ή Καμινάκια), Άγιος Φωκάς στην Παροικιά και τις φημισμένες παραλίες Μοναστήρι και Κολυμπήθρες που για μένα είναι και οι αγαπημένες μου. Στις παραλίες αυτές μπορείτε να πάτε με αυτοκίνητο ή με καΐκι καθώς υπάρχουν πολύ συχνά δρομολόγια τα οποία κοστίζουν ελάχιστα. Η διαδρομή Νάουσα-Κολυμπήθρες με επιστροφή ήταν μόλις 6 ευρώ. Στη ΒΑ πλευρά μπορείτε να κολυμπήσετε στις παραλίες Πιπέρι, Άγιοι Ανάργυροι, Λάγγερη, Σάντα Μαρία, Μικρή Σάντα Μαρία, Αμπελάς, Γλυφάδες και Φιλίζι. Στη ΝΑ πλευρά συναντάμε τις παραλίες Τσουκαλιά, Μώλος, Καλόγερος, Πίσω Λιβάδι, Λογαράς, Νέα Χρυσή Ακτή ή Τσερδάκια, Χρυσή Ακτή, Δρυός, Λωλαντώνης, Γλύφα και Μπουτάρη. Τέλος στη ΝΔ πλευρά, απέναντι από την Αντίπαρο, βρίσκεται μια από τις πιο γνωστές και δημοφιλείς παραλίες του νησιού, κυρίως για όσους θέλουν να συνδυάσουν ήλιο και ξέφρενη διασκέδαση καθώς εκεί έχει μερικά από τα πιο γνωστά beach bars, η Πούντα. Αλλες παραλίες σε αυτή την πλευρά του νησιού είναι οι Φάραγγας, Πίσω Αλυκή, Αγ. Νικόλαος Αλυκής, Βουτάκος, Αγία Ειρήνη, Παρασπόρος, Δελφίνι και Ορμος του Μπέη.

Τα κυριότερα ακρωτήρια της Πάρου είναι ο Αγιος Φωκάς στο λιμάνι της Παροικιάς όπου υπάρχει και φάρος, ο Κόρακας στο βόρειο άκρο όπου υπάρχει ο παραδοσιακός πέτρινος φάρος χτισμένος το 1887, ο Τούρχος (ή Τούρκος) ΝΑ του Κόρακα, η Αγριά στο ΒΑ άκρο ακριβώς απέναντι από την Νάξο, η Σταφίδα, η Βίγλα και ο Πύργος (ή Πυργάκι) ανατολικά ΝΑ και ο Μαύρος Κάβος στο νοτιότερο άκρο του νησιού. Κοντά στο νησί βρίσκονται πολλές νησίδες και σκόπελοι, το ιστιοπλοϊκό και καταδυτικό τερέν αποτέλεσμα της μετά εποχής των Παγετώνων που αναφέραμε στην αρχή, όπως οι Πόρτες της Πάρου (ιδιαίτερα επικίνδυνες), ο Αγιος Σπυρίδωνας, το Δροσονήσι, το Μακρονήσι, η Γλαροπόδα, το Πατερονήσι, το Φίτζι και το Εβραιόκαστρο (ή Βριόκαστρο).
Τα κυριότερα λιμάνια της Πάρου είναι η Παροικιά, όπου δένουν και τα πλοία της γραμμής, και το λιμάνι της Νάουσας όπου δένουν κυρίως σκάφη αναψυχής. Μεταξύ μας όσο όμορφη είναι η Νάουσα τόσο το λιμάνι της είναι από τα χειρότερα του Αιγαίου. Το κύμα μπαίνει μέσα φρέσκο καθώς ο βραχίονας του λιμανιού δεν είναι αρκετά μακρύς κι έτσι συχνά έχεις την αίσθηση όταν είσαι στο σκάφος ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάδο πλυντηρίου ρούχων, και το λέω εγώ αυτό που σπάνια ενοχλούμαι από το κούνημα της θάλασσας. Κατά τα άλλα έχει καλές παροχές σε νερό και ρεύμα, είναι πολυσύχναστο και ακριβώς μέσα στη Χώρα οπότε μπορείτε άνετα να βγείτε για φαγητό και για ποτό.

Εμείς δέσαμε στη Νάουσα την οποία και λατρεύω για τα γραφικά της σοκάκια και τη νυχτερινή ζωή της η οποία χωρίς να είναι ξέφρενη είναι πολύ μα πολύ διασκεδαστική. Τα καλύτερα μαγαζιά για φαγητό και ποτό θα τα βρείτε γύρω από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, εκεί όπου είναι δεμένα τα ψαροκάικα των ντόπιων.

Φημισμένο και δικαίως είναι το Παργιανό κρασί. Στην αρχαιότητα τα πιο σπουδαία προϊόντα της Πάρου ήταν τα σύκα, τα πεπόνια και οι παριανές πίτες. Άλλα προϊόντα της εποχής εκείνης ήταν τα παριανά ιμάτια που ήταν πορφυροβαφή, τα καλούμενα «βεύδεα». Κυρίως ξακουστά όμως ήταν τα λευκά μάρμαρα της που μαζί με της Νάξου και της Πεντέλης συνετέλεσαν στη δόξα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής. Διάσημοι ήταν οι Παριανοί αγαλματοποιοί Σκόπας και Αγοράκριτος, εφάμιλλοι του Φειδία, καθώς και οι ζωγράφοι Νικάνωρ και Αρκεσίλαος. Επίσης αναφέρεται κάποιος «λίθος» από τον οποίο εξάγονταν ένας χυμός που χρησίμευε ως θεραπευτικό φάρμακο. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Τα προϊόντα που παράγει το νησί πλούσια και άριστης ποιότητας, όπως και τα πάντα στην Πάρο. Εκτός από υπέροχο κρασί παράγει και την περιβόητη «σούμα» που μοιάζει με τσίπουρο. Περίφημη είναι και η παριανή γραβιέρα, το λάδι και τα σύκα της. Οι πιο εύφορες περιοχές είναι της Παροικιάς και της Μάρπησσας. Στο νησί υπάρχουν επίσης πολλά μελίσσια και η Πάρος φημίζεται για το μέλι της. Το υπέδαφος της Πάρου ήταν και είναι πλούσιο σε αξιόλογα ορυκτά και φυσικά στο ονομαστό κατάλευκο της μάρμαρο. Τέλος, τοπική λιχουδιά είναι οι «γούνες» τα λιαστά ψάρια τα οποία πρέπει να δοκιμάσετε οπωσδήποτε!

Φεύγοντας από το νησί με ρότα για τη Νάξο νομίζω ότι ακούω τον Πάριο να τραγουδάει «Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό
κι έχω την αγάπη πρίμα κι άλμπουρο τον χωρισμό.»

Πίσω μας η Πάρος γυαλίζει κάτασπρη κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο κι εγώ σκέφτομαι πως φυσικά ο τροβαδούρος του έρωτα δεν μπορεί παρά να κατάγονταν από αυτό το παθιασμένο νησί.

Continue Reading

TRAVELING

Ανερχόμενος προορισμός για τους λάτρεις των ιδιωτικών τζετ η Μύκονος

Ο δημοφιλέστερος προορισμός για διακοπές με ιδιωτικό τζετ, έχοντας συγκεντρώσει αυτό το καλοκαίρι 1.600 αιτήματα προσφοράς πτήσης, έγινε η Μύκονος σύμφωνα με την Luxaviation.

Όπως επισημαίνει ο διευθύνων σύμβουλος της Luxaviation UK, κ. Γιώργος Γαλανόπουλος, στο lifestyle περιοδικό Tatler, αυτή τη χρονιά μόνο, η εταιρία έχει λάβει 2.000 αιτήσεις πτήσεων προς Ελλάδα από το Ην. Βασίλειο, με το 80% να αφορά τη Μύκονο. Δύο ή τρία χρόνια πριν, το ποσοστό αυτό ήταν σημαντικά μικρότερο, δήλωσε.

Η αυξημένη ζήτηση ιδιωτικών τζετ για Μύκονο αποδίδεται, σύμφωνα με τον κ. Γαλανόπουλο στη νέα γενιά χρηστών ιδιωτικών τζετ, οι οποίοι λατρεύουν τα λευκά σπίτια του νησιού και τα σικ κλαμπ στις παραλίες του.

Ιδιαίτερα η γενιά των Millennials, τόνισε, αποφεύγει το λαμπερό lifestyle του παρελθόντος με σαμπάνιες και προτιμά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, να κάνει υγιεινές επιλογές παρά ηδονιστικές.

Όλο και περισσότεροι ζητούν υγιεινές επιλογές γευμάτων χωρίς κρέας, όπως σαλάτες superfood, πρωτεΐνες με φυτική βάση, φρέσκους χυμούς και νερό με γεύσεις.

 

Πηγή: Pronews.gr

Continue Reading

TRAVELING

Κύθνος: Σου κλέβει την καρδιά!

100 αιώνες στα κύματα του Αιγαίου, έτσι περιγράφουν με μια πρόταση το νησί τους οι κάτοικοι της Κύθνου και πως να μην είναι περήφανοι για αυτό. Ήταν αργά το απόγευμα όταν αφήσαμε το Πόρτο Χέλι για να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για την Κύθνο, τον πρώτο Κυκλαδίτικο προορισμό μας. Αλήθεια ξέρετε γιατί το σύμπλεγμα των νησιών ονομάζεται Κυκλάδες;

by Eva Metis Koutoumanou

Γιατί τα νησιά σχηματίζουν έναν κύκλο γύρω από το ιερό νησί της Δήλου. Για να το τσεκάρω, ξεδίπλωσα το ναυτικό χάρτη, έβαλα το κουμπάσο (το divider που λέμε στα αγγλικά) πάνω στο νησί της Δήλου, τα πανέμορφα νησιά των Κυκλάδων πράγματι σχημάτιζαν έναν κύκλο γύρω από το ιερό νησί των αρχαίων ημών προγόνων, των Ελλήνων.


Στην Κύθνο, τα πρώτα ανθρώπινα ίχνη εντοπίζονται στα βάθη των Προϊστορικών Χρόνων, κάπου 10.000 χρόνια πριν. Ο Μαρουλάς, στη ΒΑ ακτή του νησιού, κοντά στα σημερινά Λουτρά, ήταν η παλαιότερη προϊστορική εγκατάσταση των Κυκλάδων. Η θέση χρονολογείται στη Μεσολιθική περίοδο (8500-6500 π.Χ.).
Το προϊστορικό όνομα της Κύθνου ήταν Οφιούσσα λόγω του μεγάλου αριθμού φιδιών που υπήρχαν στο νησί.
Το όνομα Κύθνος το οφείλει στους Δρύοπες που εποίκησαν το νησί κατά τον 14ο αιώνα π.Χ. και ήρθαν από την Εύβοια με αρχηγό τον Κύθνο.
Στην Κύθνο λατρεύανε την ελικοβλέφαρη Αφροδίτη και κυρίως τον ακερσεκόμη Απόλλωνα.

Η λατρεία της σπουδαίας θεάς του Κάλλους επιβεβαιώθηκε από την εύρεση ενεπίγραφης βάσης κοντά στο λιμάνι, η οποία αναφέρει το όνομα της. Λογικό, αφού η εύνοια της Αφροδίτης ήταν αναγκαία για να ευοδωθεί η γονιμότητα της φύσης και οι Κύθνιοι είχαν ανάγκη την εύνοια αυτή καθώς λόγω των ελαχίστων πηγών νερού, ένα πρόβλημα που παραμένει μέχρι σήμερα, η καλλιέργεια της γης ήταν δύσκολη.
Η ιδιαίτερη λατρεία του Απόλλωνα οφείλεται κυρίως στον Δρύοπα, μυθικό γενάρχη των Δρυόπων που εποίκησαν το νησί και ο οποίος ήταν γιος του θεού του Φωτός.


Το νησί ονομάζεται επίσης Θέρμα ή Θερμιά χάρη στις διεθνώς γνωστές ιαματικές πηγές του.
Κατά την αρχαιότητα, το λιμάνι της Κύθνου, το σημερινό Βρυόκαστρο ή Ρηγόκαστρο, ήταν σταθμός για τα εμπορικά πλοία που διέπλεαν το Αιγαίο κι έτσι εκεί αναπτύχθηκε γρήγορα η πυκνοκατοικημένη πρωτεύουσα του νησιού.
Οι Κύθνιοι ήταν επίσης αγροτικός λαός με σημαντικότερα προϊόντα το κρασί, το μέλι και κυρίως το τυρί που ήταν περιζήτητα στις αρχαίες αγορές ενώ πλούσια ήταν και τα βοσκοτόπια του νησιού με κοπάδια βοοειδών και αιγοπροβάτων.

Κατά τη διαμονή μου στην Κύθνο είχα την τύχη να γνωρίσω έναν ντόπιο βοσκό που ασχολείται ακόμα με την εκτροφή ζώων και την παραγωγή τυριού και μου πρόσφερε να δοκιμάσω τις αγνές γεύσεις.


Η ευημερία της Κύθνου στα αρχαιοελληνικά χρόνια φαίνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στο νησί, πολλά από τα οποία είναι αναθήματα στις λατρευόμενες θεότητες της Αφροδίτης, του Απόλλωνα αλλά και της Δήμητρας.

Στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η Κύθνος συμμετείχε με δύο πολεμικά σκάφη, άλλο ένα γεγονός που μαρτυράει τη δύναμη και τον πλούτο του νησιού εκείνα τα χρόνια.

Η παρακμή ήρθε, όπως συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα, με τον εμφύλιο – Πελοποννησιακό Πόλεμο – και τις συγκρούσεις διαδοχής – των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Στα Ρωμαϊκά Χρόνια το πάλαι πότε πλούσιο και δυνατό νησί κατέληξε να είναι τόπος εξορίας.
Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού και την ίδρυση του Βυζαντινού Κράτους, η Κύθνος περνάει στην επαρχία του Αιγαίου Πελάγους. Οι βαρβαρικές επιδρομές όμως καταστρέφουν την μέχρι τότε παράλια πρωτεύουσα και οι κάτοικοι καταφεύγουν, τον 7ο μ.Χ. αιώνα, στο απόρθητο κάστρο του Κατακέφαλου ή Κάστρο της Ωριάς όπου ιδρύεται η νέα πρωτεύουσα του νησιού για τη μεσαιωνική περίοδο.

Με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, το 1204, η Κύθνος όπως και τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια περνούν στους Βενετσιάνους.

Μετά τους Βενετσιάνους, η Κύθνος περνάει στα χέρια των Γκοζαδίνων, μιας ισχυρής οικογένειας από την πόλη της Βολωνίας ή αλλιώς Μπολόνιας.

Το 1537, το νησί καταλαμβάνεται και καταστρέφεται από τον τουρκικό στόλο υπό τον Χαϊρεδίν Βαρβαρόσσα, τον Λέσβιο εξωμότη αρχιπειρατή.


Στη νεότερη ιστορία, η Κύθνος εποικήθηκε από Κρητικούς που διέφυγαν εκεί κατά την περίοδο των Κρητικών Επαναστάσεων και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Σύλλακος, σημερινή Δρυοπίδα.

Το 1862 σημαδεύτηκε από τα «Κυθνιακά», την εξέγερση εναντίον του βασιλιά Όθωνα η οποία όμως δεν είχε καμία τύχη καθώς την 1η Μαρτίου του 1862 η Καρτερία, το ατμόπλοιο που είχαν καταλάβει οι επαναστάτες στη Σύρο μαζί με το ατμόπλοιο Όθωνα και 40.000 δραχμές περίπου που ήταν το κρατικό ταμείο, κατακεραυνώθηκε από την ατμοφρεγάτα Αμαλία του βασιλιά και κατέπλευσε στο λιμανάκι της Αγίας Ειρήνης στα Λουτρά.

Εκεί οι επαναστάτες φοβήθηκαν τη φανερή αριθμητική υπεροχή των κυβερνητικών και διασκορπίστηκαν άτακτα στη γύρω περιοχή με αποτέλεσμα οι αρχηγοί τους Λεωτσάκος και Μωραϊτίνης να μείνουν μόνο με 15 στρατιώτες και λίγους πολίτες, γεναιότερο όλων τον φοιτητή Σκαρβέλη ο οποίος ήταν και ο πρώτος που σκοτώθηκε. Τον ακολούθησαν οι Λεωτσάκος και Μωραϊτίνης, δύο στρατιώτες των επαναστατών και τρεις πολίτες που είχαν ενωθεί μαζί τους, οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν ενώ η Καρτερία καταλήφθηκε εκ νέου και χρησιμοποιήθηκε ως άλλος «Δούρειος Ίππος» από τον λοχαγό Τσίρο για να πλεύσει στη Σύρο και να εξαναγκάσει το δημοτικό συμβούλιο να ανακαλέσει το αντιοθωμανικό ψήφισμα. Τα χρήματα του κρατικού ταμείου βρέθηκαν ανέπαφα πάνω στην Καρτερία και παραδόθηκαν στην Αθήνα.

Ο βασιλιάς Όθωνας και η σύζυγος τους Αμαλία επισκέπτονταν συχνά την Κύθνο για τα ιαματικά λουτρά της που ήλπιζαν να βοηθήσουν τη βασίλισσα να τεκνοποιήσει. Το επιτελείο γιατρών και χημικών που είχε φέρει το βασιλικό ζεύγος από τη Βαυαρία για να αντιμετωπίσει την ατεκνία του, πρόσεξαν πρώτοι την ιαματικότητα των θερμών πηγών της Κύθνου. Και μπορεί η Αμαλία να μην απέκτησε παιδί, το νησί όμως απέκτησε ιαματικά λουτρά το 1838 μετά από μελέτες και χημικές αναλύσεις που ξεκίνησαν το 1830. Σήμερα τα ιαματικά λουτρά λειτουργούν του καλοκαιρινούς μήνες και αποτελούν πόλο έλξης πολλών τουριστών ενώ οι λουτήρες που κατασκευάστηκαν προκειμένου να κάνει το μπάνιο του το βασιλικό ζεύγος υπάρχουν ακόμα.

Στα Λουτρά θα δέναμε κι εμείς την επόμενη μέρα αλλά πλέον είχε βραδιάσει για τα καλά, ήταν ήδη 3 το πρωί όταν είδαμε τα πρώτα φώτα της Κύθνου κι έτσι ρίξαμε άγκυρα στην Κολώνα, την πιο εντυπωσιακή παραλία του νησιού η οποία όμως θέλει προσοχή αν την προσεγγίσεται τη νύχτα καθώς χωρίζεται στα δύο από μια λωρίδα γης.


Φεύγοντας από το Πόρτο Χέλι αφήσαμε στα δεξιά μας την Ύδρα, θαυμάζοντας την άγρια και άγονη νότια πλευρά της, περάσαμε τον Άγιο Γεώργιο ή Σεντ Τζώρτζη όπως το φωνάζουν όλοι, είχε αρχίσει να νυχτώνει και το νησάκι έμοιαζε τόσο περίεργο με όλα αυτά τα κόκκινα φωτάκια που βρίσκονται πάνω στις δεκάδες ανεμογεννήτριες, μοναδικές κατοίκους του νησιού. Δεν είχε πολύ αέρα αλλά τουλάχιστον ήταν ευνοϊκός. Σε λίγο ξεπρόβαλλε και το φεγγάρι, κατακόκκινο, μπροστά ακριβώς στην πλώρη μας. Κι εμείς πιάσαμε το τραγούδι, α καπέλα και παράφωνα ίσως λίγο, αλλά είμαι σίγουρη ότι τα δελφίνια που μας συνόδευαν δεν το πρόσεξαν. Πέρα από τα δελφίνια και τα ψάρια, δεν υπήρχε ψυχή στον ορίζοντα, μόνο τα φώτα από κάτι τεράστια κρουαζιερόπλοια μίλια μακριά και τα κόκκινα φωτάκια του Σεντ Τζώρτζη. Για κάτι τέτοιες στιγμές λατρεύω την ιστιοπλοΐα, τι στιγμές που είσαι εσύ, η θάλασσα, τα πανιά σου κι ο Θεός!

Το γεμάτο φεγγάρι με βοήθησε να διακρίνω και τους βράχους που σηματοδοτούσαν την είσοδο στην Κολώνα αλλά και τη λεπτή λωρίδα στεριάς στο βάθος. Τσεκάραμε και το βυθόμετρο και κάπου στα οχτώ μέτρα ρίξαμε άγκυρα κι αφήσαμε αναμμένο τη νύχτα το λευκό φωτάκι στην κορυφή του καταρτιού όπως πρέπει να κάνουν όλα τα αγκυροβολημένα αρώδου σκάφη τη νύχτα.

Κάποια στιγμή στη διαδρομή βάλαμε τον αυτόματο κι έκανα μπρουσκέτες με σκόρδο, ντομάτα και βασιλικό την ώρα της πλεύσης για να φάμε κάτι ζεστό αλλά είχαμε πεινάσει πάλι για τα καλά οπότε μια γρήγορη μακαρονάδα με σως γιαουρτιού ήταν ότι έπρεπε εκείνη την ώρα.


Ξυπνήσαμε νωρίς και με πολύ καλή διάθεση. Πάντα έχω καλή διάθεση μετά από μια νυχτερινή πλεύση. Τα νερά στην Κολώνα όπως πάντα μαγευτικά. Μια γρήγορη βουτιά και βάζουμε πλώρη για το λιμάνι στα Λουτρά. Πρέπει να φτάσουμε νωρίς για να βρούμε θέση. Είναι μικρό αλλά έχει πολύ καλές παροχές σε νερό και ρεύμα ενώ το νεαρό ζευγάρι που έχει τη διαχείριση της μαρίνας κάνει ομολογουμένως πολύ καλή δουλειά!
Τα Λουτρά είναι πανέμομορφα κι έχει αρκετά πράγματα να κάνετε. Έχει ωραία ταβερνάκια, μπαράκια για ένα χαλαρό ποτό μέχρι αργά το βράδυ, κολπάκια όπου πολλά σκάφη αράζουν αρώδου και χαίρονται τα γαλαζοπράσινα νερά με ασφάλεια, ωραίες διαδρομές για πεζοπορία, προκλητικό βυθό για καταδύσεις και φυσικά παραλίες για μπάνιο. Υπάρχει η οργανωμένη παραλία μέσα στον οικισμό και άλλη μια παραλία δίπλα και αριστερά από το λιμάνι. Μια άλλη παραλία, πιο ωραία και λίγο πιο μακρυά, είναι στην Αγία Ειρήνη με ένα όμορφο μικρό εκκλησάκι και μια ταβέρνα που μαζεύει, ειδικά τα σαββατοκύριακα, πολλούς «σκαφάτους» που πηγαίνουν εκεί με τα γρήγορα φουσκωτά τους από την Αθήνα ενώ κάποιος συγκεκριμένος επώνυμος επισκέπτεται το μέρος με το ελικόπτερο του για να φάει αστακό, όπως έμαθα.

Εγώ ανακάλυψα δύο πολύ ωραίες παραλίες από την άλλη πλευρά, μετά το λιμάνι, προς τον Άγιο Σώστη, ο οποίος επίσης είναι καταπληκτική παραλία αλλά μακρυά για να πάει κάποιος με τα πόδια από τα Λουτρά.
Η διαδρομή για τις παραλίες αυτές είναι πανέμορφη, χωματόδρομος κακοτράχαλος, χωρίς αυτοκίνητα και τις περισσότερες φορές χωρίς ούτε ανθρώπους, μόνο τα βράχια και η θάλασσα με τα κύματα της να λαξεύει τους βράχους.

Κάπου διάβασα «δεν έχω δει ποτέ τα κύματα να παραδίνονται, για αυτό μ’ αρέσει η θάλασσα». Μια βόλτα στις άγριες ακτές της Κύθνου θα σας πείσει.

Σε μια από αυτές τις παραλίες συνάντησα και τον βοσκό που σας περιέγραψα στην αρχή και με κέρασε φέτα, δικής του παραγωγής, και τσίπουρο. Στην παρέα προστέθηκε και ένα ζευγάρι Αθηναίων που άφησαν για πάντα την αγχωτική ζωή στην πρωτεύουσα για την ξέγνοιαστη ζωή στο νησί. Εκείνοι μου μίλησαν για το Κάστρο της Ωριάς, την οχυρωμένη ακρόπολη και μεσαιωνική πρωτεύουσα, στο βόρειο τμήμα του νησιού πολύ κοντά στα Λουτρά. Πρέπει οπωσδήποτε να το επισκεφθείτε!

Ο Μαρουλάς στη ΒΑ ακτή του νησιού, κοντά στα Λουτρά κι αυτός ήταν η αρχαιότερη εγκατάσταση των Κυκλάδων. Η θέση χρονολογείται στην ύστερη Μεσολιθική περίοδο (8500-6500 π.Χ.). Με τις ανασκαφές αποκαλύφτηκαν αρχαιολογικές κυκλικές κατοικίες, τάφοι και ένας ανθρώπινος σκελετός κοντά στον οποίο βρέθηκαν λίθινα εργαλεία από πυριτόλιθο, χαλαζία και οψιανό. Ο οικισμός είναι ο μοναδικός υπαίθριος εκείνης της περιόδου που έχει βρεθεί στον ελλαδικό χώρο.

Η Κύθνος διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της πρώιμης μεταλλουργίας. Μια σημαντική θέση της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ περιόδου (3 χιλιετία π.Χ.) ερευνήθηκε στη θέση Σκουριές, στη ΒΑ απόκρημνη ακτή του νησιού.

Η αρχαία πρωτεύουσα του νησιού η οποία κατοικήθηκε αδιάκοπα από τον 10ο π.Χ.-7ο μ.Χ. αιώνα όταν κατέφυγαν οι κάτοικοι στο Κάστρο της Ωριάς, βρίσκεται στη ΒΔ ακτή της Κύθνου στο Βρυόκαστρο ή Ρηγόκαστρο.
Εκεί βρίσκεται και το αρχαίο λιμάνι, στον όρμο Μανδράκι, όπου είναι σε εξέλιξη υποβρύχιες αρχαιολογικές ανασκαφές. Στον πυθμένα της θάλασσας εντοπίστηκα τα θεμέλια των παράκτιων τειχών καθώς και ένας κυματοθραύστης μήκους πάνω από 100 μέτρα ο οποίος όριζε στα νότια την είσοδο του λιμανιού. Το 2008 και 2009 η ανασκαφή του βυθού έφερε στο φως σημαντικά μαρμάρινα αγάλματα της ρωμαϊκής περιόδου.

Τέλος, μια ακόμη οχυρωμένη ακρόπολη του νησιού, ο Κάστελλας, που βρίσκεται στη ΝΔ ακτή, φαίνεται ότι ιδρύθηκε κατά τους πρώιμους ιστορικούς χρόνους αλλά εγκαταλείφθηκε στο τέλος της αρχαϊκής περιόδου.

Όρεξη να έχετε και το μικρό νησί της Κύθνου πλημμυρίζει από αρχαία ιστορία και ευρήματα. Φορέστε τα πιο άνετα παπούτσια σας λοιπόν και εξερευνήστε το.

Εκτός από σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, το μικρό σε έκταση αλλά μεγάλο σε ιστορία κι ομορφιά νησί της Κύθνου, έχει τον εκπληκτικό αριθμό των περίπου 92 όρμων, ορμίσκων και παραλιών κατά μήκος των 104 χιλιομέτρων των ακτογραμμών της. Σίγουρα θα βρείτε την παραλία που θα σας μαγέψει.

Η πιο εντυπωσιακή και γνωστή παραλία σίγουρα είναι η Κολώνα που αναφέραμε στην αρχή, στη ΒΔ πλευρά του νησιού. Μια λωρίδα στεριάς, που οδηγεί στο Βρυόκαστρο, σχηματίζει δύο πανέμορφες παραλίες. Το τοπίο και τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα όπως επίσης και η μορφολογία που δημιούργησε δύο ασφαλή φυσικά λιμάνια έχουν κάνει την Κολώνα διάσημη.

Ο Μέριχας είναι το κεντρικό λιμάνι από όπου φεύγουν κι έρχονται τα πλοία της γραμμής. Είναι ένα χαριτωμένο μέρος με ταβερνάκια και μπαράκια. Η κοντινότερη του παραλία είναι τα Μαρτινάκια. Η Επισκοπή και η Απόκριση είναι γνωστές και οργανωμένες παραλίες στη δυτική πλευρά του νησιού, με αρκετή ομορφιά.

Περνώντας στην ανατολική πλευρά του νησιού συναντάμε τον Άγιο Σώστη ΒΑ και τα Λουτρά με τις παραλίες που αναφέραμε πιο πάνω. Ο καλύτερος τρόπος για να ανακαλύψετε τις παραλίες της Κύθνου, αν δεν έχετε αυτοκίνητο, είναι να νοικιάσετε ένα έστω για μια μέρα και να γυρίσετε το νησί από άκρη σ’ άκρη. Υπάρχει βέβαια και αρκετά καλή συγκοινωνία με λεωφορεία καθώς και πολλά ταξί. Αν έχετε δέσει με σκάφος στα Λουτρά μπορείτε να ζητήσετε από τα παιδιά στη μαρίνα να σας βοηθήσουν να καλέσετε ένα ταξί.


Εμείς συνεχίζουμε τη διαδρομή μας με κατεύθυνση προς τη Δρυοπίδα και την ανατολική πλευρά του νησιού με τις παραλίες Ζογκάκι, Νάουσα, Κουρί, Αγιο Στέφανο, Αη Γιάννη και Βασιλικά καθώς και τους όρμους των Λευκών, το Λιοτρίβι και το Καλό Λιβάδι. Στο ΝΑ άκρο του νησιού βρίσκεται ο πευκόφυτος οικοσμός της Παναγιάς Κανάλας με τους υπέροχους κόλπους που απλώνονται γύρω της, η Μεγάλη Άμμος, το Αμμουδάκι και οι Αντώνηδες.

Μέχρι την Κανάλα μπορείτε να πάτε και με την τοπική συγκοινωνία. Συνεχίζοντας όμως πιο κάτω η διαδρομή θα σας αποζημιώσει με τις ερημικές παραλίες Σκύλος, Σιμουσί και Γαϊδουρόμαντρα στα ΝΑ. Περνώντας στη ΝΔ πλευρά του νησιού υπάρχουν ο Αγιος Δημήτριος και μετά η Φλαμπουριά που αξίζει να επισκεφθείτε πριν φτάσετε πάλι στο Μέριχα.

Εκτός από τους παραθαλάσσιους οικισμούς, στην Κύθνο υπάρχουν και δύο σημαντικά μεσοχώρια η Χώρα ή Μεσαριά και η Δρυοπίδα ή Σύλλακας.

Κοντά στη Δρυοπίδα βρίσκεται το Καταφύκι, ένα από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Ελλάδας. Εκεί κατέφευγαν οι κάτοικοι του νησιού στις δύσκολες στιγμές όπως σε περιόδους πειρατείας, στην τουρκοκρατία και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σταλακτίτες έχουν ονόματα όπως «χταπόδι» και «έμβρυο» ενώ το φυσικό καταφύγιο τους οι Θερμιώτες το συνέδεσαν και με την Ορθοδοξία αφού μετά την Ανάσταση έστηναν γλέντι στη «μεγάλη πλατεία» του σπηλαίου.

Στην Κύθνο έρχεται κάποιος εύκολα με πλοίο από τον Πειραιά ή το Λαύριο από όπου υπάρχουν καθημερινά δρομολόγια τους καλοκαιρινούς μήνες. Φυσικά λόγω των καλών υποδομών της και της καλής θέσης των λιμανιών της, τους απάνεμους κολπίσκους και τη σχετικά κοντινή της απόσταση από την Αθήνα, 50 νμ από τον Πειραιά και 25νμ από το Λαύριο, η Κύθνος είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και σε όσους ταξιδεύουν με σκάφος. Ιστιοφόρα, super yachts, εντυπωσιακά φουσκωτά και ταχύπλοα μαζεύονται κάθε καλοκαίρι αλλά και το Πάσχα που στρώνει ο καιρός, στην Κύθνο.

Οι προετοιμασίες για το Πάσχα ξεκινούν τη Μεγάλη Πέμπτη με τη βαφή των αυγών και το ψήσιμο των Λαμπριάτικων κουλουριών, αλλά και το άσπρισμα σε όλα τα σοκάκια του νησιού. Ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή και οι Θερμιώτικες πίτες το Μεγάλο Σάββατο.

Τη Δευτέρα του Πάσχα γίνεται αναπαράσταση του εθίμου της Κούνιας. Μια μεγάλη κούνια στήνεται σε κεντρική πλατεία της Χώρας και σ’ αυτή κουνιούνται νέοι και νέες φορώντας παραδοσιακές στολές. Όποιο ζευγάρι ανεβεί στην κούνια δεσμεύεται ενώπιον Θεού ότι θα παντρευτεί. Για αυτό προσέξτε πριν ανεβείτε. Ακολουθεί κέρασμα με εδέσματα και ποτά καθώς και παραδοσιακοί χοροί.

Τέλος, σημαντική θέση στην κοινωνική ζωή της Κύθνου όπως σε πολλά Κυκλαδίτικα νησιά, έχουν τα πανηγύρια.
Σημαντικότερα πανηγύρια θεωρούνται αυτά που γίνονται προς τιμήν της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο (Παναγία Νίκους, Παναγία Στρατολάτισσα, Παναγία Κανάλα) και στις 8 Σεπτεμβρίου στην Παναγία την Φλαμπουριανή. Επίσης ονομαστά είναι και τα πανηγύρια των Αγίων Αποστόλων στην Δρυοπίδα και της Αγίας Τριάδας στη Χώρα,όπου γιορτάζουν αντίστοιχα οι μητροπόλεις των δυο χωριών.

Ανακαλύψτε την αρχαία Ελλάδα αλλά και τους πρώτους οικισμούς της Μεσολιθικής εποχής που θα σας ταξιδέψουν στον χρόνο. Γευτείτε τα πεντανόστιμα πιάτα με τα ντόπια κρέατα και τα φρέσκα ψάρια που φέρνουν κάθε πρωί οι ψαράδες στο λιμάνι. Μεθύστε γλυκά με τσίπουρο και κρασί. Ανακαλύψτε τον βυθό και κολυμπήστε στα πεντακάθαρα νερά. Ρίξτε άγκυρα σε έναν από τους φυσικούς όρμους και βουτήξτε στην Κολώνα έστω μια φορά. Χορέψτε σε ένα τοπικό πανηγύρι. Κι επισκεφθείτε ένα από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Ελλάδας.

Στην Κύθνο η πρόκληση δεν είναι να βρεις πράγματα να κάνεις αλλά να καταφέρεις να τα κάνεις και να τα δεις όλα πριν φύγεις από το νησί. Είσαστε έτοιμοι;

Continue Reading

TRAVELING

What else to see in Greece besides Santorini and Mykonos (PICS)

Undoubtedly, when thinking of the beauty of Greece, often, ancient Olympia, the Acropolis, and the islands of Santorini and Mykonos come to mind.

Greece has over 6,000 islands with lots to offer in each region. However, and unfortunately, many of the islands and regions are not widely explored.

Looking for natural beauty, Greek mythology, inexpensive locally sourced wines, incredible sunsets, the friendliest locals in the world? Then, you must visit the Peloponnese.

The Peloponnese is in the southern region of Greece. The name is derived from Greek Mythology, from the hero Pelops, meaning “The Islands of Pelops.” The Peloponnese is associated with lots of “firsts” including, the first Olympic games held in the region in 776BC.

This guide will show you have traverse and enjoy the sacred, untapped beauty of The Peloponnese.

 

                                                                                          Athens

When arriving in Greece, you will likely arrive in Athens. Make sure to spend a few days in this bustling city and stay in the amazing is King George Athens. This five-star hotel is in the heart of the city and you will enjoy stunning views of the Acropolis.

                                                                            A Suite View in King George Athens

 

After your time in Athens, spend at least a week exploring The Peloponnese.

There are several ways to get here from Athens. However, renting a car is highly recommended. Not only does a rental give you a bit of flexibility; you will have the opportunity to truly enjoy the small, quaint towns, the beautiful sunsets, and stop for spontaneous photos.

If more on a budget, you can go by bus. Take a bus to Terminal A/Stathmos Kiffisos, the primary bus terminal in Athens. From here, take another bus directly to Nafplio.

Lastly, there is an option to hire a private taxi. Note this is the most expensive option, where one-way from Athens is approximately 150 Euros.

 

                                                                                          Nafplio

From Athens, your first stop should be Nafplio.

Nafplio is a seaport town in the Peloponnese that has expanded up the hillsides near the north end of the Argolida Gulf. It was an important seaport held at the succession of royal houses in the middle ages as part of the lordship of Argos and Nauplic.

                                                     Sunset in Nafplios

 

What To Enjoy In Nafplio :

Go wine tasting at Skouras.
No matter if you’re a novice or a sommelier, have a tour and tasting at Skouras.

Founded in 1986, Domaine Skouras winery is an ultra-modern winemaking facility. Domaine Skouras offers guided tours and tasting of their wines to their visitors. Make sure to try one of the most elegant Moscofilero in the world; the Skouras ‘Salto’ 2011.

                      One of Skouras most popular varieties Moscofilero.

 

Visit the Ancient Theater of Epidaurus:
Said to be named after the hero, Epidaurus, son of Apollo, the Epidaurus theatre is one of the most important archeological findings in Greece. It is one of the most beautiful and best-preserved amphitheaters from Ancient Greece.

Located on the Argolid plain of east Peloponnese, the Epidaurus is a fantastic relic of architectural excellence. Still in use today, it is prevalent for its acoustics. During the summer, you can catch many plays and concerts. Some have even testified that one can hear coin drops in the middle of the theatre from 40 rows up high!

                                                                                    The Ancient Theater of Epidaurus

 

Explore the Archaeological Site of Mycenae:
Mycenae will take you back centuries. The Mycenae has a lot of essential features from The Lion Gate, The Palace, majestic cyclops walls to the tombs of Clytemnestra and Aegisthus but one of the most striking and significant features is the Grave Circle A.

Where to Enjoy Authentic Greek Cuisine
The Sofos Georgios restaurant, located in Nemea, offers delicious Greek cuisine and a fantastic wine menu.

 

                                                                                      Monemvasia
Monemvasia is a beautiful medieval town featuring architectural excellence and is an excellent autumn getaway spot. It will easily become one of your favorite Greek towns in The Peloponnese.

What To See
If you’re leaving Nafplio and headed to Monemvasia, you must have a stop along the route to take stunning photos from the mountainous and seaside views!

                                                                                             Incredible Views

 

Visit Mystras Monastery: Founded in 1249, the Byzantine Castle of Mystras is an old town that is surrounded by walls and has a transcendent palace on top of the hill. Even under the bright sun, the ruins of the Byzantine sun emits a mystical vibe that other places can only achieve under the sunlight.

                                                       A Glimpse Inside Byzantine Castle of Mystras

 

One could never go to Greece and not visit a beach. In Monemvasia, get in a bit of sunbathing and a cocktail at Ampelakia Beach.

 

The Castle of Monemvasia: Also known as The Castle of The Violet, this has to be the place where time has completely stopped. The castle sits on a steep rocky islet with breathtaking views of the sea. Every step taken once you pass the ‘sole’ gateway, which is also the main entrance to the castle, comes with a feel of time travel as you bask in the aura, majesty, and charms of its medieval history.

 

Where to Stay
Kinsterna Hotel:
The only place that you must stay is the Kinsterna Hotel. Named the ‘Most Popular Mansion’ by the “Reader’s Choice Awards”, 2010 of Conde Nast Traveler, the Kinsterna Hotel is set within a restored Byzantine mansion with suites and rooms furnished to reflect the building’s history.

The hotel is close to the Castle of Monemvasia and the famous beach of Simos at Elafonisos.

The hotel’s food selection and service are superior, as most of the food is grown and cultivated on the same acreage.

                            Sunset Views From Kinsterna Hotel

 

Related: Hotel Elysée

 

                                                                                            Oitilon

Another town in the Peloponnese is Oitilon. Have a stop through this quaint area for a step back in time!

Things To Do:
Visit the ancient city of Sparta: If you know anything about Greek mythology, then undoubtedly, you have heard of Sparta. While there is not much to see here (remember Sparta was destroyed), make sure you make your way through the area. You can, however, stop at the Archaeological Museum of Sparta to view some of the artifacts that were discovered in the area.

Diros Cave: The Glyfada cave, also known as the Vlychada cave is located just south of Aeropolis at Diros Bay. Diros cave is considered one of the best of the three most beautiful sea caves in the world! This is because of its colorful mineral decor of column-shaped stalactites and stalagmites.

A guided tour into the Vlychada cave takes place by boat. It is incredible and one thing that must not be missed while in The Peloponnese.

 

Where to Eat
Ktima Skreka Traditional Restaurant: This quaint and cozy traditional Greek restaurant is located in Mystras. This hidden beauty will easily be one of your favorite restaurants in all of Greece. It is surrounded by an beautiful environment dotted with olive trees! The food is delicious and the the views are stunning!

 

                                                                                      Kalamata

This city is popularly known for being the central port city for Greek olives and olive oil. It worth it to stay a few days in Kalamata. Very much a popular destination for those on holiday, it offers stunning beaches, a lively nightlife, and great shopping to end of your trip in the Peloponnese.

Things To Do:
Take a drive to the village Kastraki: Kastraki (meaning small castle) is a small village located in the western part of Meteora, Greece. The town is theatrically built among high rocks and is a great place for climbers to enjoy the beautiful scenery that very high rocks create.

See the Archaeological Site of Ancient Messene: Noted as one of Greece’s most impressive archeological sites, you must take a step back in time to Ancient Messini. One of the best preserved ancient sites in the world, you will have the opportunity to explore barely disturbed antiquity.

Note: Go early in the morning to avoid crowds in the scorching heat (if you’re there in the summer).

 

Where to Eat:
Ithomi: A fantastic cafe-restaurant built at the foot of mountain Ithomi. It is opposite the historic gurgling waters of fountain Klepsydras’kai, and the old stone wall surfaces of the patio and old utensils in the interior space give it a special medieval touch. Not only does Ithomi offer a spectacular view, but the food is also equally as amazing.

 

Where to Stay:
Elite City Resort: This is a beautiful hotel located in one of the most beautiful cities in Peloponnese, Kalamata. Overlooking the fantastic Messinian Bay, the Elite City Resort boasts of luxury and modern architecture, facility and decor to ensure your visit is pleasurable.

 

Continue Reading

TRAVELING

«Πάμε Δυτικά – Ανακαλύπτουμε τη Δυτική Αθήνα»

Άγνωστα σημεία και κρυμμένες γωνιές, ιστορικά ίχνη, άλση και πάρκα, βουνά και υγροτόπους, αλλά και τον σύγχρονο πολιτισμό της δυτικής Αθήνας θα φωτίσει το Ελληνικό Δίκτυο «Φίλοι της Φύσης» που υλοποιεί το πρόγραμμα «Πάμε Δυτικά-Ανακαλύπτουμε τη Δυτική Αθήνα» με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Όπως δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του Δικτύου, Κώστας Φωτεινάκης «όταν αναφερόμαστε στη δυτική Αττική μιλάμε για τις περιοχές που βρίσκονται κατά μήκος της Ιεράς Οδού, δηλαδή Κεραμεικός, Αιγάλεω, Αγία Βαρβάρα, Χαϊδάρι, Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, χωρίς όμως να αφήνουμε εκτός και άλλα ενδιαφέροντα σημεία γύρω από τους συγκεκριμένους δήμους. Το πρόγραμμα θα παρουσιαστεί την Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου στις 7.30 το απόγευμα στη δημαρχείο Χαϊδαρίου. Εκεί θα προβληθούν τα τέσσερα βασικά στοιχεία του προγράμματος: α)ξεναγήσεις σε ιστορικούς, αρχαιολογικούς και περιβαλλοντικούς χώρους της δυτικής Αττικής β)ημερίδα με θέμα βιώσιμη ανάπτυξη- ιστορία, περιβάλλον – πολιτισμός στην δυτική Αττική γ)την έκδοση ενός πολιτιστικού-τουριστικού οδηγού για την περιοχή με πληροφορίες για γνωστά κι άγνωστα σημεία της περιοχής και δ)δημιουργία ιστοσελίδας».

Το πρόγραμμα ξεκινά με τρεις ξεναγήσεις στα δυτικά της πρωτεύουσας. «Οι ξεναγήσεις περιλαμβάνουν ιστορικούς κι αρχαιολογικούς χώρους, αλλά και περιβαλλοντικούς χώρους, αστικά πάρκα» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρει ο κ. Φωτεινάκης.

Το κουβάρι της ιστορίας δυτικά της Αθήνας ξετυλίγεται με τις δύο αρχαίες πόλεις, την Ελευσίνα και τα Μέγαρα, την αρχαία Λίμνη των Ρειτών και την Ιερά Οδό με τα ιστορικά ίχνη ορατά μέχρι τις ημέρες μας, την Μονή Δαφνίου (Παγκόσμιο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco), τον Κηφισό και τον Ελαιώνα της Αθήνας (το «κάλλιστον Προάστειον» σύμφωνα με τον Πλάτωνα), το Όρος Αιγάλεω – Ποικίλο.

«Πρώτα θα επισκεφθούμε το μετρό του Αιγάλεω για να δούμε τις 18 προθήκες όπου εκτίθενται τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κατά την διάνοιξη σήραγγας. Θεωρούμε ότι είναι ένα μικρό μουσείο της Ιεράς Οδού και την ξενάγηση θα κάνει αρχαιολόγος. Παράλληλα, θα επισκεφθούμε περιβαλλοντικούς χώρους, αστικά πάρκα, όπως το Πάρκο Αντώνης Τρίτσης, τον Βοτανικό Κήπο και άλλα, ενώ θα προγραμματίσουμε και περιπάτους στο όρος Αιγάλεω. Στόχος μας είναι να μάθουν οι κάτοικοι της Αττικής αλλά και της δυτικής Αθήνας άγνωστα σημεία που προσπερνούν και δεν γνωρίζουν, σημαντικά στοιχεία την κληρονομιά της περιοχή την οποία αγνοούμε» υπογραμμίζει ο κ. Φωτεινάκης.

Το πρόγραμμα των ξεναγήσεων
Συγκεκριμένα οι ξεναγήσεις που έχουν προγραμματιστεί είναι: Πρώτον, την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου στις 11 το πρωί στον σταθμό ΜΕΤΡΟ Αιγάλεω με θέματα
α) Παρουσίαση της Ιστορίας της αρχαίας Ιεράς Οδού μέσα από τις προθήκες του σταθμού οι οποίες θεωρούνται ότι αποτελούν το «Μικρό Μουσείο της Ιεράς Οδού»
β) Παρουσίαση του ιστορικού ίχνους της Ιεράς Οδού – το σωζόμενο και συντηρημένο τμήμα της πάνω από το ΜΕΤΡΟ και επί της σημερινής Οδού.

Δεύτερον, την Κυριακή 21 Οκτωβρίου από τις 09.30 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι.

Η ξενάγηση περιλαμβάνει επιβίβαση και μεταφορά με πούλμαν «Κατά μήκος της Αρχαίας Ιεράς Οδού» με στάσεις σε σημαντικούς τόπους από τον Κεραμεικό έως την Ελευσίνα. [Προβλεπόμενες στάσεις: Ελαιώνας – Ποταμός Κηφισός, Μονή Δαφνίου, Λίμνες αρχαίων Ρειτών – Κουμουνδούρου, Ελευσινιακός Κηφισός, Βιομηχανικά κτήρια με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον στην Παραλία της Ελευσίνας – Αρχαιολογικός χώρος Ελευσίνας (όχι ξενάγηση – απλά επίσκεψη και πρώτη γνωριμία)].

Τρίτον, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου στις 10.30 το πρωί. Η ξενάγηση περιλαμβάνει επίσκεψη – ξενάγηση στον Αρχαιολογικό Χώρο της Ελευσίνας.

Σε όλες τις ξεναγήσεις η είσοδος είναι ελεύθερη «ωστόσο θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να δηλώσουν συμμετοχή στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο gowestathens@gmail.com και στο τηλέφωνο 2155257408 καθώς ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι συγκεκριμένος. Στις δυο πρώτες ξεναγήσεις θα είναι μέχρι 50 άτομα, ενώ στην τρίτη ξενάγηση μπορούν να φτάσουν τα 150» διευκρινίζει ο κ. Φωτεινάκης.

Continue Reading

TRAVELING

«3ος Βελέντζειος Αγώνας Δρόμου» στην Πάρο

Στις 6 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί στον Κώστο της Πάρου ο 3ος Βελέντζειος Αγώνας Δρόμου, ο οποίος διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια προς τιμήν του ευεργέτη του νησιού Φραγκίσκου Ι. Βελέντζα.

Ποιος ήταν ο Παριανός ευεργέτης

Ο Φραγκίσκος Ι. Βελέντζας, έφυγε από την Πάρο σε ηλικία 17 ετών και πήγε στον Πειραιά, όπου εκεί σπούδασε στην Εμπορική Ναυτική Ακαδημία. Εργάστηκε ως μηχανικός για αρκετά χρόνια στην Αμέρικαν Εξπορτ Λάιν, εταιρεία που είχε βοηθήσει την Ελλάδα στη διάρκεια του πολέμου και στη συνέχεια ως ένας από τους τρεις καλύτερους αρχιμηχανικούς , στις εταιρείες Εμπειρίκου και Γουλανδρή.

Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και αναγνώρισης στους ναυτικούς κύκλους και όταν συνταξιοδοτήθηκε επέστρεψε στην Πάρο. Δεν μιλούσε ποτέ για τη ζωή του στην Αμερική και ακόμα δε, καθόλου για τον εαυτό του. Ενδιαφερόταν περισσότερο για τους συμπατριώτες του. Εκείνη την εποχή στην μεταπολεμική Πάρο, η ζωή ήταν δύσκολη και η πρώτη του ιδέα ήταν να δημιουργήσει ένα οικοτροφείο, για τα παιδιά του νησιού, που ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Το Βελέντζειο Ίδρυμα ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου 1963. Οι καιροί όμως άλλαξαν, το οικοτροφείο δεν χρειάζονταν πια και έτσι το Ίδρυμα άλλαξε καταστατικό και κατεύθυνε την προσοχή του στη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας, παιδείας και πολιτισμού του νησιού μας. Ό Φρ. Βελέντζας, δεν ενδιαφερόταν να αυξήσει την προσωπική του περιουσία, αλλά την πρόσφερε για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Απεβίωσε 30 Αυγούστου 1966.

Continue Reading

TRAVELING

Πόρτο Χέλι: Ταξίδι στην επίγεια Εδέμ

Πόρτο Χέλι: Ταξίδι στην επίγεια Εδέμ

by Eva Metis Koutoumanou

 

Πλησιάζοντας το Πόρτο Χέλι με σκάφος είναι αδύνατο να μη θαυμάσει κανείς την απίστευτη αρμονία του γαλάζιου και του πράσινου που κυριαρχεί σ’ αυτό το ασφαλές φυσικό λιμάνι. Μια μικρή Εδέμ με κολπίσκους, νησάκια και ιδιωτικές παραλίες καθώς πλέουμε από το Μυρτώο Πέλαγος στον Αργολικό Κόλπο, απλώνεται μπροστά μας.

 

 

Ερχόμενοι από τις Σπέτσες, που βρίσκονται ακριβώς απέναντι, ρίξαμε για λίγο άγκυρα στη Χηνίτσα για μια βουτιά στα τυρκουάζ νερά που θυμίζουν πισίνα ή τροπικό παράδεισο κι έπειτα περάσαμε από τις ακτές με τις εκθαμβωτικές βίλες που χτίσανε μερικοί από τους πιο γνωστούς εφοπλιστές και επιχειρηματίες της χώρας, μικροί ιδιωτικοί παράδεισοι που κατέληγαν σε πανέμορφες παραλίες. Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Το Πόρτο Χέλι που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Αργολίδας και σε απόσταση μόλις 85 χλμ από το Ναύπλιο, είναι χτισμένο δίπλα στα ερείπια της αρχαίας πόλης των Αλιέων από όπου πήρε και το όνομα του καθώς η ονομασία Πορτοχέλι αποτελεί σταδιακή γλωσσική παραφθορά του ονόματος Αλιείς. Το Αλιείς σταδιακά παραφθάρθηκε σε Χαλιείς και στη συνέχεια σε Χέλι όπου προστέθηκε το προσωνύμιο Πόρτο καθώς διέθετε λιμάνι. Αυτή τουλάχιστον είναι η επικρατέστερη εκδοχή.

Λόγω του εξαιρετικού της κλίματος και της ευνοϊκής της θέσης, η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα. Η αρχαία πόλη των Αλιέων γνώρισε την μεγαλύτερη ακμή την περίοδο 468-362 π.Χ. Ήταν χτισμένη στην περιοχή Μπουζέικα απέναντι από τον σημερινό οικισμό του Πόρτο Χελίου και η Ακρόπολη της βρισκόταν στην κορυφή του λόφου, στη θέση Καστράκι (Μπιζάνι). Όταν ο καιρός είναι καλός και τα κρυστάλλινα νερά καθαρά, τα ερείπια της πόλης είναι ορατά κάτω από το νερό καθώς βρίσκονται σε μικρό βάθος σε μια περιοχή που παλιά ήταν στεριά κι εκτείνονταν μέχρι τον απέναντι λόφο όπου σήμερα διασώζεται ένα μέρος των τειχών το οποίο μπορείτε να επισκεφθείτε.

Η πόλη των Αλιέων ιδρύθηκε από τους Τιρύνθιους που εκδιώχθηκαν όταν οι Αργείοι κατέστρεψαν την Τίρυνθα. Οι Τιρύνθιοι ζήτησαν από τους Ερμιονείς καταφύγιο κι εκείνοι τους παραχώρησαν την περιοχή όπου χτίστηκε η πόλη των Αλιέων. Κατά τον Αριστοτέλη, οι αρχαιότεροι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Ερμιόνης πρέπει να ήταν Κάρες. Πριν από την Κάθοδο των Δωριέων, στα τέλη του 12ου π.Χ. αιώνα, δημιουργείται η Αμφικτυονία της Καλαβρίας της οποίας η Ερμιόνη ήταν μέλος. Στα ιστορικά χρόνια οι Ερμιονίτες θεωρούν τους εαυτούς τους Δρύοπες, οι οποίοι μετανάστευσαν στην περιοχή κατά την κάθοδο των Δωριέων από τη μακρινή κοιτίδα τους στον Παρνασσό ή την Οίτη. Δεν γνωρίζουμε ποια ιστορική στιγμή έλαβε χώρα ο εκδωρισμός της πόλης, ο οποίος μαρτυρείται από τη γλώσσα και τα έθιμα, πιθανά πρόκειται για μία σταδιακή και ειρηνική διαδικασία κατά την οποία το βάρος της επιρροής πέρασε από το Άργος στη Σπάρτη.

Η εξαγωγή της πανάκριβης πορφύρας που φτιάχνονταν με μυστικές συνταγές στην Ερμιόνη – της χρωστικής ουσίας που παράγεται από την επεξεργασία του όστρακου Haustellum Brandaris και η οποία δίνει ανεξίτηλο βαθυκόκκινο χρώμα που χρησιμοποιούνταν για τα ρούχα των ευγενών και των βασιλιάδων – το πολύτιμο λάδι, το περίφημο κρασί της αλλά πάνω από όλα η σημαντική θέση της Ακρόπολης και του φυσικού λιμανιού της έκαναν την πόλη των Αλιέων ξακουστή.

Κατά τη διάρκεια των Πελοποννησιακών πολέμων, η πόλη των Αλιέων ήταν αρχικά σύμμαχος της Σπάρτης, όπως και η πατρίδα τους, η Τίρυνθα. Το 430 π.Χ. έγινε αναγκαστικά σύμμαχος της Αθήνας, κάτι που επέβαλλαν οι Αθηναίοι με στρατιωτική επέμβαση. Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο εντάχθηκε πάλι στις συμμαχικές πόλεις της Σπάρτης μέχρι την Μάχη της Μαντινείας. Με τη συνθήκη ειρήνης που ακολούθησε η πόλη ανεξαρτητοποιήθηκε. Οι Αλιείς καταστράφηκαν τελικά το 303 π.Χ. από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, διάδοχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με τη βοήθεια των Δρυόπων, παλαιότερων κατοίκων της περιοχής, με τους οποίους μέχρι τότε οι Αλιείς συνυπήρχαν.

Το Πόρτο Χέλι, όπως το ξέρουμε σήμερα, ξεκίνησε να χτίζεται γύρω στο 1790. Η θέση του σε μία από τις ομορφότερες και ασφαλέστερες θαλάσσιες πύλες που οδηγούν στην ενδοχώρα της θρυλικής αργολικής γης, το έκαναν γνωστό σε Έλληνες και ξένους ναυτικούς, κυρίως Ιταλούς. Σε ενετικούς χάρτες του 18ου αιώνα αναφέρεται και ως Porto Bizato (παράξενο λιμάνι) ή El Harbor.

Τα πρώτα κτίρια της νεότερης ιστορίας του ήταν μικρά και χαμηλά και χρησίμευαν πιο πολύ ως αποθήκες εμπορευμάτων και ναυτικών ειδών των Κρανιδιωτών καπεταναίων παρά ως σπίτια. Αργότερα άρχισαν προοδευτικά να καταφθάνουν και να εγκαθίστανται ποιμένες από άλλα μέρη της Πελοποννήσου κυρίως από το Βαλτέτσι, την Τρίπολη και την Τσακωνιά και δημιιουργήθηκε η μικρή πολιτεία.

Με την έλευση του 20ου αιώνα άρχισε η έλευση και των πρώτων επισκεπτών κυρίως με ατμόπλοια της εποχής και μικρά ιστιοφόρα από τις Σπέτσες, τις ονομαζόμενες Σακολέβες. Το πρώτο μέρος που έγινε γνωστό ήταν η Κόστα, παρθένο μέρος ακόμα κι ακριβώς απέναντι από τις Σπέτσες, ιδανική τοποθεσία για τα γνωστά bain mixtes, τα οποία όπως υποδηλώνει και η γαλλική ονομασία, επέτρεπαν σε άντρες και γυναίκες να χαίρονται τη θάλασσα παρέα. Σήμερα η Κόστα φιλοξενεί μερικές από τις πιο όμορφες βίλες και είναι το σημείο από όπου μπορείτε να πάρετε θαλάσσιο ταξί ή καΐκι για το νησί των Σπετσών.

Εκτός από το Πόρτο Χέλι και την Κόστα, πανέμορφοι είναι οι παραθαλάσσιοι οικισμοί του Αγίου Αιμιλιανού, της Βερβερόντας ή Βερβερούδας, της Χηνίτσας που αναφέραμε και στην αρχή, η Πετροθάλασσα και το Κουνούπι.
Δεν είναι τυχαίο το ότι η περιοχή έγινε σύντομα πόλος έλξης των μεγαλύτερων εφοπλιστών και βιομηχάνων της Ελλάδας.Το πρώτο κότερο που επισκέφθηκε το Πόρτο Χέλι ήταν το «Ελλάκι» του Δημήτρη Αναγνώστου, δικηγόρου που είχε δραστηριοποιηθεί στο χώρο της βιομηχανίας και ο οποίος μαζί με τη σύζυγο του Έλλη έχτισαν μεταξύ του 1928 και του 1930 την πρώτη έπαυλη, τον γνωστό σε όλους στην περιοχή Πύργο της Έλλης.

Η αρχιτεκτονική του πύργου ήταν σπάνια για την Ελλάδα, γοτθικού ρυθμού με μυτερούς πυργίσκους οι οποίοι ίσα που διακρύνονται μέσα από την πυκνή βλάστηση καθώς μπαίνουμε με το σκάφος στο λιμάνι.
Το ζευγάρι ήταν ιδιαίτερα αγαπητό, όπως και οι απόγονοι τους σήμερα, γιατί πρόσφεραν τότε δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα στους κατοίκους κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, από τη γεννήτρια που είχαν στο κτήμα.

Το δεύτερο ιδιωτικό σκάφος που αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Πόρτο Χελίου δεν ήταν άλλο από τη θρυλική θαλαμηγό «Χριστίνα» και τον Αριστοτέλη Ωνάση ενώ το πρώτο αυτοκίνητο που έφτασε από την Αθήνα είχε οδηγό γυναίκα, την ονομαστή κα Παπουτσάνη, η οποία θα πρέπει να ήταν και αρκετά θαραλλέα καθώς η περισσότερη διαδρομή για να φτάσει κανείς τότε ήταν χωματόδρομος.Με τα χρόνια το οδικό δίκτυο έφτιαξε και το Πόρτο Χέλι έγινε πια προσιτό και σε μας τους κοινούς θνητούς χωρίς να χάσει όμως ίχνος από την αίγλη του.Στα τραπέζια του γνωστού σε όλους πια Παπαδία θα συναντήσει κανείς από εφοπλιστές και βιομηχάνους μέχρι ιστιοπλόους που απολαμβάνουν τη γαλήνη του φυσικού λιμανιού και τουρίστες Έλληνες και ξένους.

Για την ιστορία, στα ονόματα των τρανταχτών οικογενειών που επέλεξαν το Πόρτο Χέλι για να χτίσουν ή να αγοράσουν τον προσωπικό τους θερινό παράδεισο συγκαταλέγονται αυτά του Πρίγκιπα της Ολλανδίας Βίλεμ Αλεξάντερ, του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, του Ρώσου κροίσου Ρομάν Αμπράμοβιτς, του Μίνωα Κυριακού, του Σταύρου Ψυχάρη και του Βαγγέλη Μυτιληναίου ενώ μία από τις πιο ξακουστές βίλες είναι το Marianna Bay του Βαρδή και της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Και κάπως έτσι η περιοχή ονομάστηκε Ελληνική Ριβιέρα.Κάτι θα ξέρουν.

Λίγο πιο πέρα, στο Κρανίδι, βρίσκεται και ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου και 4ο καλύτερο στην Ευρώπη, σύμφωνα με το καταξιωμένο Conde Nast, το Amanzoe. Χτισμένο μέσα στους ελαιώνες, με αφοπλιστική θέα και αρχιτεκτονική που θυμίζει αρχαιοελληνικούς ναούς, το Amanzoe έχει φιλοξενήσει πολλούς και διάσημους διεθνείς σταρ όπως οι David και Victoria Beckham και ο Sting ο οποίος το επέλεξε φέτος το καλοκαίρι μετά τη συναυλία του και ήταν εκεί την ίδια περίοδο με μας, όπως έμαθα. Το κόστος διαμονής, αντάξιο των όσων προσφέρει, είναι κάπως απαγορευτικό για τον πολύ κόσμο αλλά το Πόρτο Χέλι έχει πολλές επιλογές για καλή και ποιοτική διαμονή όπως οι βίλες της φίλης μου της Γεωργίας (Κυριαζή) με την υπέροχη πισίνα, στην Πετροθάλασσα, δε λέω πιο πολλά, όποιος θέλει θα τη βρει.

Στο Πόρτο Χέλι έκανα αρκετούς φίλους, ίσως γιατί ο καιρός μας κράτησε εκεί για πάνω από δύο εβομάδες, προστατευμένους, στο ασφαλές λιμάνι, από τους νοτιάδες που μας εμπόδιζαν να αρχίσουμε την κάθοδο μας προς τις Κυκλάδες, ίσως γιατί όλοι ήταν τόσο γελαστοί και φιλικοί.

Το λιμάνι του Πόρτο Χελίου είναι απάνεμο και ασφαλές ενώ πολλά είναι και τα σκάφη που δένουν αρώδου. Δεν έχει τις καλύτερες παροχές σε νερό και ρεύμα αλλά από ότι μαθαίνω σχεδιάζεται μια νέα υπερσύγχρονη ιδιωτική μαρίνα. Μόλις ξέρω περισσότερα θα σας πω.Στο Πόρτο Χέλι μπορείτε να πάτε εύκολα οδικώς με αυτοκίνητο, μηχανή ή ΚΤΕΛ και απέχει 175 χλμ. από την Αθήνα ενώ συνδέεται και ακτοπλοϊκά με τον Πειραιά (2,5 ώρες περίπου) όπως επίσης και με τα λιμάνια των Σπετσών, της Ερμιόνης, της΄Υδρας, του Πόρου, των Μεθάνων και της Αίγινας.

Στο Πόρτο Χέλι υπάρχουν πολλές ωραίες παραλίες που μπορείτε να επισκεφθείτε με τα πόδια αν δεν έχετε αυτοκίνητο ή έχετε δέσει με το σκάφος και δε θέλετε να χάσετε τη θέση σας στο λιμάνι.Περπατώντας νοτιoδυτικά, αμέσως μετά την εκκλησία της Ευαγγελίστριας, έχει μια ωραία και ήσυχη παραλία ενώ πιο δυτικά, αν σας αρέσει το περπάτημα, είναι η γνωστή παραλία της Βερβερούδας.

Μια από τις πιο όμορφες παραλίες είναι η διπλή παραλία της Κορακιάς, βορειοδυτικά του Πόρτο Χελίου, μέσα σε ένα πυκνό πευκόφυτο δάσος, μετά τη Βερβερούδα και τον Άγιο Νικόλαο, για να πάτε εκεί όμως θα χρειαστείτε αυτοκίνητο ή ταξί.

Εχει τόσα να κάνετε στο Πόρτο Χέλι! Πεζοπορία, μπάνιο, καλό φαγητό και προπάντων καταδύσεις. Τα τυρκουάζ νερά, τα ερείπια της αρχαίας πόλης και ο προκλητικός βυθός ξελογιάζουν κάθε καλοκαίρι πλήθος αρχάριων αλλά και έμπειρων δυτών. Ο καλύτερος για μένα είναι άλλος ένας φίλος μου, ο John (Alexakis), που τον έχω ξεχωρίσει για την ηρεμία και την πάντα καλή του διάθεση που είναι μεταδοτική. Κάθε καλοκαίρι διδάσκει δεκάδες νέους δύτες μεταξύ αυτών και τον γιο του τέως, Νικόλαο.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται το ταξίδι μας στο Πόρτο Χέλι. Ο καιρός άρχισε να στρώνει κι εμείς θα βάλουμε πλώρη για τις Κυκλάδες σιγά σιγά, αφού πρώτα δοκιμάσουμε τις περίφημες κοιλαδιώτικες γαρίδες τις οποίες λέω να τις κάνω ένα ωραίο κριθαρότο. Φυσικά και θα ξανάρθουμε στο Πόρτο Χέλι! Γιατί μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Θα το δείτε και μόνοι σας.

Continue Reading

Trending - ΔΗΜΟΦΙΛΗ