Connect with us

ENTERTAINMENT

Οι μάγισσες της Σμύρνης ζωντανεύουν στο θέατρο Παλλάς

H πολυαναμενόμενη υπερπαραγωγή, έρχεται τη νέα σεζόν στο θέατρο Παλλάς, σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών, με στόχο να αποτελέσει σταθμό στα θεατρικά αθηναϊκά δρώμενα.

Το πολυδιαβασμένο ατμοσφαιρικό βιβλίο της Μάρας Μειμαρίδη που καθήλωσε περισσότερους από 900.000 αναγνώστες παγκοσμίως, και κατέγραψε ρεκόρ τηλεθέασης στη μεταφορά του στην μικρή οθόνη από τον Κώστα Κουτσομύτη το 2005, ανεβαίνει στη σκηνή του Παλλάς. Η ζωή μιας μοιραίας γυναίκας που έζησε στη Σμύρνη του 1887 με φόντο μαντείες, ξόρκια κι ερωτικά φίλτρα. Το μπεστ σέλερ βιβλίο ζωντανεύει σε μια απαιτητική παραγωγή 13 χρόνια μετά την τηλεοπτική μεταφορά του.

Στον θίασο πρωταγωνιστούν η Μαρία Καβογιάννη στο ρόλο της Ευθαλίας, η Σμαράγδα Καρύδη στο ρόλο της Κατίνας, που μαγεύει τους Μέμο Μπεγνή – Κωνσταντίνο και Μελέτη Ηλία – Σύριο Καραμάνο. Στον καθοριστικό ρόλο της μάγισσας Αττάρτης, η κυρία Μίρκα Παπακωνσταντίνου.

Ο Σταμάτης Φασουλής θα αποτυπώσει την ατμόσφαιρα μίας εμβληματικής εποχής, μεταφέροντάς μας 130 χρόνια πίσω σε ένα ταξίδι στα παράλια της Σμύρνης και σε μια ιστορία γεμάτη μάγια, ξόρκια, αρώματα, έρωτες και πάθη.

Σμύρνη, 1887. Η Κατίνα είναι μια φτωχή, έξυπνη κι αδίστακτη Σμυρνιά. Η ζωή της αλλάζει όταν γνωρίζει την Αττάρτη, μια Τούρκα μάγισσα, που την παίρνει υπό την προστασία της. Έτσι η Κατίνα βάζει στόχο να ανέβει ψηλά. Ερωτικά φίλτρα, μπουγιούμ, λιώματα και μαγικά ποτέ δεν κάνουν λάθος. Καταφέρνει να παντρευτεί τέσσερις άντρες, τον ένα καλύτερο από τον άλλον, τον ένα πλουσιότερο από τον άλλον. Όσο ανεβαίνει πιο ψηλά σε κοινωνική τάξη, η Κατίνα ανακατεύεται στις δουλειές τους και κουμαντάρει άξια τα εμπόρια, τις μπάνκες, τα καπνά, φτάνοντας μια μέρα να γίνει αρχόντισσα όλης της Σμύρνης. Εκατό χρόνια μετά, σ’ ένα σκονισμένο μπαουλάκι στο σπίτι της Αίγινας, βρέθηκαν οι γραφές, τα ξόρκια και τα μαγικά της.

ENTERTAINMENT

Συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας, στις 10 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής

Συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής πραγματοποιεί η Διεθνής Αμνηστία, στις 10 Δεκεμβρίου 2018, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που φέτος εορτάζονται τα 70 χρόνια από την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

«Σκοπός της συναυλίας είναι να ενισχυθεί τη δράση της Διεθνούς Αμνηστίας και να θυμηθεί το κοινό ότι οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι υπαρκτές, συνεχείς και σε παγκόσμια κλίμακα. Γι’ αυτό η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι υπόθεση όλων μας, και καλούμαστε να αναλάβουμε μια πιο ενεργή δράση ως πολίτες της κοινωνίας» αναφέρει ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας, στην οποία επισημαίνεται: «Με τη συναυλία αυτή ευελπιστούμε να συγκεντρώσουμε τους απαραίτητους πόρους, για να αρχίσουμε εκ νέου το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα σχολεία. Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, υπάρχει η ανάγκη να μιλήσουμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και να κινητοποιήσουμε τις επόμενες γενιές στον αγώνα για έναν κόσμο όπου όλοι και όλες μπορούμε να απολαμβάνουμε τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την αξιοπρέπεια, ώστε να μην ανεχόμαστε την περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου που αναπόφευκτα οδηγεί σε πράξεις βαρβαρότητας».

«Είναι ανάγκη να αναδείξουμε τη σημασία της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να υπενθυμίσουμε ότι δεν θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα. Μια ματιά στις εξελίξεις γύρω μας είναι αρκετή για να αντιληφθούμε ότι απέχουμε πολύ από έναν κόσμο όπου ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι αυτονόητος» αναφέρει, απο την πλευρά του, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, διευθυντής Ελληνικού Τμήματος Διεθνούς Αμνηστίας.

Η συναυλία θα πραγματοποιηεί στην αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής, στις 20:00, ενώ θα συμμετέχουν, αλφαβητικά, οι καλλιτέχνες: Ρίτα Αντωνοπούλου, Χρήστος Θηβαίος, Χρήστος Μάστορας, Γιώτα Νέγκα, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Διονύσης Σαββόπουλος, Μάρθα Φριντζήλα. Ενορχήστρωση ο Γιώργος Παπαχριστούδης.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Τα λουλούδια από γυαλί της Λίλα Ταμπάσκο

Η Βενετία είναι φημισμένη για την τέχνη του γυαλιού. Τα murano, αριστουργήματα υαλοτεχνίας που φιλοτεχνούνται στο νησάκι Μουράνο στη λιμνοθάλασσα, είναι εδώ και αιώνες διακόσμηση κύρους σε οικίες αριστοκρατών (και αριστοκρατών του πλούτου). Η Λίλα Ταμπάσκο (Lilla Tabasco) από τη Βενετία συλλαμβάνει τη ζωντάνια των λουλουδιών στα υάλινα γλυπτά της.

Τα λουλούδια της από γυαλί απεικονίζουν όλον τον κύκλο ζωής του άνθους: μπουμπούκια και λουλούδια που μαραίνονται συνυπάρχουν στις «ανθοσυνθέσεις» της. Συχνά, στις ονομασίες των γλυπτών της χρησιμοποιεί τη λέξη «Vanitas», αναφερόμενη στις νεκρές φύσεις της Ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα στις οποίες οπτικοποιείται η παροδικότητα και ο θάνατος μέσω συμβολικών αντικειμένων.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Τα βραβεία του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Ανατροπές ρόλων, φύλων, θεσμών και ηθικών κανόνων, νέες κοινωνικές σχέσεις και πολιτισμικά σύμβολα που εγκαθιδρύονται στη σύγχρονη εποχή , περιγράφουν οι βραβευμένες ταινίες του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Η μοναξιά και η …ακηδία μιας σύγχρονης οικογένειας στα προάστια του Μπέρμιγχαμ και στο περιθώριο της κοινωνίας όπως την περιγράφει στην ταινία “Ρέι και Λιζ” , ο Βρετανός εικαστικός καλλιτέχνης Ρίτσαρντ Μπίλινγχαμ, έλαβαν το βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος – Θόδωρος Αγγελόπουλος, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 8.000 ευρώ.

– Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος έλαβε η ταινία “Όλα καλά” της Εύα Τρόμπις από τη Γερμανία . Στην ταινία καταγράφεται η απόφαση μιας γυναίκας που πέφτει θύμα βιασμού , να.. επουλώσει το τραύμα με τη σιωπή , πιστεύοντας πως θα ανακτήσει τον έλεγχο με τη λογική. Η βραβευμένη ταινία στην οποία η Τρόμπις υπογράφει και το σενάριο , είναι η πτυχιακή της εργασία στις σπουδές κινηματογράφου και σεναρίου.

– Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία – Χάλκινος Αλέξανδρος απονεμήθηκε στον Ταϊλανδό σκηνοθέτη Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ για την ταινία “Διαβολόψαρο” . Σ΄ ένα παραθαλάσσιο χωριό στη νότια Ταϊλάνδη, κοντά στα σύνορα με τη Μιανμάρ ένας ψαράς βρίσκει αναίσθητο έναν τραυματία. Τον περιθάλπει, γίνονται φίλοι ώσπου… ο ψαράς εξαφανίζεται και ο ξένος παίρνει τη θέση του – στο σπίτι του, στη δουλειά του, στην πρώην γυναίκα του…

.Το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας απονεμήθηκε στον Δανό ηθοποιό Γιάκομπ Σιντεργκρέν για την ερμηνεία του στην ταινία “Ο ένοχος”.

-Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας εξ ημισείας έλαβαν οι: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία “Η δουλειά της” και, η γερμανίδα Ένε Σουάρτς για την ερμηνεία της στην ταινία “Ολα καλά” .

Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης:Στην φωτογραφία του Ταϊλανδού Ναβαροφάατ Ρουνγκφιμπουνσοφίτ για την ταινία “Διαβολόψαρο”

Ειδικές μνείες απένειμε η κριτική επιτροπή στις ταινίες: “Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ” του Μάριου Πιπερίδη (Κύπρος, Γερμανία, Ελλάδα)

και “Σόκρατες” του ‘Αλεξ Μοράτο (Βραζιλία)

Το βραβείο Εικονικής Πραγματικότητας (Virtual Reality) του Φεστιβάλ απένειμε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας (συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 3.000 ευρώ- χορηγία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου) στην ταινία:”Ουλή” των: Νίκο Κασαβέκια και Μαρτίν Αλέ, Γαλλία, ΗΠΑ

– Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) απένειμε τα βραβεία: – Για το Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία: “Σοφία” της Μεριέμ Μπενμπαρέκ ( Γαλλία, Κατάρ)

– Για Ελληνική Ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2018 (πρεμιέρα) στην ταινία: “Παύση” της Τώνιας Μισιαλή, Κύπρος, Ελλάδα.

– Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου επέλεξε για το βραβείο της την ταινία: “Ακίνητο ποτάμι” του ‘Αγγελου Φραντζή (Ελλάδα, Γαλλία, Λετονία).

– Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση) απένειμε το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» στην ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος: “Διαβολόψαρο” του Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ από την Ταϊλάνδη.

– Η ΕΡΤ απένειμε φέτος στο πλαίσιο του φεστιβάλ δυο βραβεία: Το πρώτο που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ, στην ελληνική ταινία που κέρδισε το βραβείο κοινού Fischer: “Καταφύγιο ΙΙ: Το μονοπάτι του πάγου” του Χρήστου Νικολέρη (Ελλάδα) και το δεύτερο βραβείο (που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ) στην ελληνική ταινία που κέρδισε το βραβείο της επιτροπής Fipresci: “Παύση” της Τώνιας Μισιαλή (Κύπρος, Ελλάδα)

– Το βραβείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) απένειμε το βραβείο (5.000 ευρώ) σε ταινία πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα σκηνοθέτη / πρωτοεμφανιζόμενης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα, στον σκηνοθέτη Στηβ Κρικρή για την ταινία του “THE WAITER” (Ελλάδα)

– Το βραβείο αξίας 1.500 ευρώ Best Location Award, το οποίο δίνεται από τη Διεύθυνση Hellenic Film Commission του ΕΚΚ, σε location managers (ή σκηνοθέτες, σε περίπτωση που δεν υπάρχει location manager) ταινίας πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα σκηνοθέτη/πρωτοεμφανιζόμενης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα, απονεμήθηκε Δημήτρη Χαλκιαδάκη για την ίδια ταινία (THE WAITER του Στηβ Κρικρή)

– Στις ταινίες :”Η δεξιά τσέπη του ράσου” του Γιάννη Β. Λαπατά (Ελλάδα) και “SCOPOPHILIA” των: Ναταλίας Λαμπροπούλου και Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου ( Ελλάδα) λαβαν τα βραβεία Νεότητας (η επιτροπή αποτελείται από φοιτητές Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης)

– Το βραβείο “Mermaid Award” ( ανεξάρτητο βραβείο για την καλύτερη ταινία LGBTQI θεματικής του επίσημου προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης) απονεμήθηκε στην ταινία Σόκρατες” του ‘Αλεξ Μοράτο απο τη Βραζιλία ενώ το βραβείο του ελληνικού τμήματος του WIFT (Women in Film & Television) απονεμήθηκε στην ταινία “Μη με αγγίζεις” της Αντίνα Πιντιλίε (Ρουμανία, Γερμανία, Τσεχία, Βουλγαρία, Γαλλία).

– Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονεμήθηκε στην ταινία: “Ο ένοχος” του Γκούσταφ Μέλερ (Δανία) και στην ταινία “Καταφύγιο ΙΙ:Το μονοπάτι του πάγου” του Χρήστου Νικολέρη.

Για το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, επελέγη η ταινία: “Πεταλούδες” του Τόλγκα Καρατσελίκ (Τουρκία) ενω από το τμήμα “Ανοιχτοί Ορίζοντες” του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το κοινό επέλεξε την …κινηματογραφημένη “Δωδεκάχρονη νύχτα” (τα 12 χρόνια φυλάκισης και βασανιστηρίων μιας ομάδας Τουπαμάρος, από τη Χούντα της Ουρουγουάης, στη δωδεκαετία 1973- 1985, μεταξύ των οποίων και ο Jos’ Mujica -γνωστός ως “Πέπε” που διετέλεσε αργότερα πρόεδρος της χώρας του) . Την ταινία “Η ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΗ ΝΥΧΤΑ” σκηνοθέτησε ο ‘Αλβαρο Μπρέχνερ.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Ανάρπαστα τα εισιτήρια για τη νέα περιοδεία των Spice Girls

Το συγκρότημα των Spice Girls αποφάσισε να προσθέσει επιπλέον ημερομηνίες στην περιοδεία που θα πραγματοποιήσει στη Βρετανία το 2019, αφού οι θαυμαστές του έσπευσαν σήμερα το πρωί στα σημεία πώλησης των εισιτηρίων για τις έξι πρώτες συναυλίες τους, πριν καν συμπληρωθεί μία εβδομάδα από την ανακοίνωση της επανένωσής τους.

«Σας ευχαριστούμε όλους για την απίστευτη αντίδρασή σας, ανυπομονούμε τόσο να σας δούμε» ανέφερε στο Twitter το διασημότερο γυναικείο συγκρότημα στην ιστορία του πενταγράμμου.

Οι Spice Girls ανακοίνωσαν τη Δευτέρα την επανένωσή τους, για τις ανάγκες μιας περιοδείας, χωρίς, ωστόσο, τη συμμετοχή της Βικτόρια Μπέκαμ, που ακολούθησε καριέρα στον κόσμο της μόδας.

Η περιοδεία ξεκινά την 29η Μαΐου από το στάδιο του Μάντσεστερ και θα ολοκληρωθεί στα μέσα Ιουνίου με τρεις συναυλίες στο στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο.

Οι Spice Girls, που δημιουργήθηκαν έπειτα από κάστινγκ το 1994, γνώρισαν την επιτυχία από το πρώτο κιόλας σινγκλ τους, το Wannabe το 1996 κι εκτοξεύτηκαν στην κορυφή των τσαρτς σε τουλάχιστον 30 χώρες, ένα μουσικό φαινόμενο που πολλοί συνέκριναν με την Beatlemania.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Ο ΝτιΚάπριο έγινε 44 και γιορτάζει

Σαράντα τεσσάρων έγινε ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και το γιόρτασε δεόντως. Το πάρτι γενεθλίων το έκανε την Παρασκευή στο Spring Place του Μπέβερλι Χιλς και ήταν γεμάτο από αστέρες του αστέρες του Χολίγουντι.

Τζένιφερ Άνιστον, Τζένιφερ Μάγιερ, Γκουίνεθ Πάλτροου με τον σύζυγό της Μπραντ Φάλτσακ, Ρόμπερτ Ντενίρο, Αλ Πατσίνο, Άλεξ Ροντρίγκεζ, Κέιτ Μπεκινσέιλ, Ρίτα Όρα, Ναόμι Κάμπελ.

Περισσότερα από 500 άτομα προσκλήθηκαν στο πάρτι γενεθλίων του βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού, ενώ ακολούθησε ένα μικρότερο γεύμα για λίγους και εκλεκτούς με 50 καλεσμένους, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και η στενή του φίλη Όπρα Γουίνφρεϊ.

Στους καλεσμένους μοιράστηκε ένα κομμάτι από μπλε τούρτα που έγραφε «L44».

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Ένιο Μορικόνε: Ο ζωντανός θρύλος της κινηματογραφικής μουσικής γιορτάζει τα 90 του χρόνια

Ακριβώς πριν 90 χρόνια, στις 10 Νοεμβρίου 1928, στη Ρώμη, ερχόταν στη ζωή ένα παιδί που η μοίρα του ήταν να επηρεάσει καθοριστικά τη μουσική, κυρίως μέσω των συνθέσεων που έγραψε για τον κινηματογράφο. Είναι ο Ένιο Μορικόνε, ο άνθρωπος που έγραψε πάνω από 500 έργα για κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, πολλά απ’ τα οποία θεωρούνται πλέον κλασικά αριστουργήματα, καθώς και περισσότερες από 100 συνθέσεις κλασικής μουσικής, αλλά και τραγούδια που ερμήνευσαν θρύλοι, όπως η Μίνα, η Ρίτα Παβόνε, ο Τζίμι Φοντάνα, ή ο Πολ Άνκα, σε αυτά τα 60 χρόνια δημιουργίας του.

Ωστόσο, το όνομά του είναι συνδεδεμένο με το σινεμά, καθώς το σημάδεψε με τις μελωδίες του, πολλές φορές άγριες και σπαραχτικές, μοναδικά ξεχωριστές και ιδιοφυείς, ενώ δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί ότι πολλές ταινίες θα μείνουν στην αιωνιότητα μόνο και μόνο γιατί αυτός έχει γράψει τη μουσική. Απ’ την άλλη, ο σκηνοθέτης Τζουζέπε Τορνατόρε, πιστεύει ότι “δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος συνθέτης ταινιών, είναι ένας σπουδαίος συνθέτης”. Πράγματι, οι ειδικοί μουσικοκριτικοί, αλλά και οι συνάδελφοί του, που τον λένε δικαιωματικά “il maestro”, εξετάζοντας το συνολικό του έργο, ανεξάντλητης ποικιλίας και διαφορετικών φορμών, μιλούν για μία εξαίρετη μουσική προσωπικότητα, που θα περάσει με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής. Αλλά η ιστορία έχει γράψει ήδη γι’ αυτόν. “Ο μεγαλύτερος συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής”. Όπως έλεγε και ο Τζον Φορντ ότι η δουλειά του είναι να κάνει γουέστερν, έτσι και ο Μορικόνε θα έπρεπε να λέει μουσική για ταινίες. Άλλωστε και μόνο τη μουσική για τις ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε να είχε κάνει θα ήταν αρκετό για να έχει περάσει στο πάνθεο της μουσικής.

Τα πρώτα βήματα

Ο πρώτος δάσκαλος του στη μουσική ήταν ο πατέρας του Μάριο, ο οποίος τον δίδαξε να διαβάζει μουσική και να παίζει διάφορα όργανα, μέχρι να πάρει την τρομπέτα, για να μπει στην Ακαδημία της Santa Cecilia (από τους παλαιότερους μουσικούς οργανισμούς του κόσμου) και για να λάβει μαθήματα τρομπέτας, σύνθεσης και χορωδιακής μουσικής υπό την καθοδήγηση του κλασικού συνθέτη Γκοφρέντο Πετράσι.

Άρχισε να γράφει μουσική για το θέατρο, αλλά και κλασικά έργα, για φωνή και πιάνο, όπως το “Imitazione”, βασισμένο σε ένα κείμενο του Ιταλού ποιητή Τζάκομο Λεοπάρντι, ενώ τα έργα του τα αφιέρωνε στο δάσκαλό του Πετράσι. Το 1953, ο Μορικόνε έγραψε συνθέσεις για μια σειρά βραδινών εκπομπών στο ραδιόφωνο, ενώ ταυτόχρονα συνέχισε τη σύνθεση σοβαρών κλασικών έργων, επιδεικνύοντας έτσι την ευελιξία και τον εκλεκτισμό, που τον διέκρινε και ήταν αναπόσπαστο μέρος του χαρακτήρα του. Παρόλα αυτά, ο συνθέτης κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα γράφοντας μουσική υπόκρουση για ραδιοφωνικά δράματα, δίνοντας το στίγμα για το τι θα ακολουθήσει, χωρίς κανένας να περιμένει εκείνη την εποχή την απογείωσή του.

Η προσωπική ζωή του Μορικόνε έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το 1956 παντρεύτηκε τη Μαρία Τράβια, την οποία συνάντησε το 1950, όταν εκείνη έγραφε στίχους για μελοποίηση. Έχει τρεις γιους και μια κόρη, τον Μάρκο, την Αλεσάντρα, τον Αντρέα και τον Τζιοβάνι. Επίσης, ο Μορικόνε δεν θέλησε ποτέ να ζήσει στο Χόλιγουντ, παρά τις ζωηρές προσκλήσεις, ενώ δεν μιλάει πολύ καλά αγγλικά και προτιμά να δίνει συνεντεύξεις μόνο στη μητρική του γλώσσα.

Στο σινεμά και στα Γουέστερν

Μοιάζει απίστευτο, αλλά ο Μορικόνε ξεκίνησε από πολύ νωρίς στο σινεμά, από το 1954, και μάλιστα ως “συνθέτης φάντασμα”, καθώς στις πρώτες ταινίες που συμμετείχε γράφοντας και ενορχηστρώνοντας μουσική, αυτές πιστώνονταν σε ήδη γνωστούς μουσικοσυνθέτες, ενώ κατά καιρούς υιοθέτησε ψευδώνυμα όπως Νταν Σάβιο ή Λέο Νίκολς.

Τη δεκαετία του ’60 βγήκε στο προσκήνιο με την ταινία “Ο φασίστας” του Λουτσιάνο Σάλτσε και σε άλλες κωμωδίες, ενώ ο ίδιος δήλωσε κάποια στιγμή για τα πρώτα του βήματα ότι “οι πρώτες μου ταινίες ήταν ελαφρές κωμωδίες ή “ταινίες εποχής” που απαιτούσαν απλές μουσικές συνθέσεις, ένα είδος που ποτέ δεν εγκατέλειψα, ακόμη και όταν δούλεψα σε πολύ σημαντικότερες ταινίες, με μεγάλους σκηνοθέτες”.

Το 1963 όμως ήταν ιδιαίτερα σημαδιακό για τον συνθέτη. Γνωρίζεται με τον Σέρτζιο Λεόνε, ο οποίος του ζητά να γράψει μουσική για την πρώτη ταινία της διάσημης τριλογίας (“Για μια χούφτα δολάρια”, “Μονομαχία στο Ελ Πάσο” και “Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος”). Λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού της παραγωγής, ο Μορικόνε δεν είχε πρόσβαση σε μία μεγάλη ορχήστρα. Γι’ αυτό χρησιμοποιεί πυροβολισμούς, περίεργα πρωτότυπα κρουστά, κουδούνια, σφυρίχτρες, χορωδία, άρπες, μία σπαρακτική και συνάμα ειρωνική μουσική, που κολλάει απόλυτα με τον ήρωα της ταινίας, τον μυστηριώδη Κλιντ Ίστγουντ, έναν σκληρό μυστηριώδη τύπο, χωρίς όνομα. Αυτό ήταν. Ο Ένιο Μορικόνε εκτοξεύτηκε στο καλλιτεχνικό στερέωμα και έδωσε στον Λεόνε την ευκαιρία να βγάλει ένα κάρο δολάρια και να τον κάνει το πιο καυτό όνομα της εποχής. Το σπαγγέτι-γουέστερν κερδίζει κατά κράτος τα γουέστερν του Χόλιγουντ, που ήδη ως κινηματογραφικό είδος θεωρείται ξεπερασμένο εκείνη την εποχή (έχουμε φτάσει ήδη στο 1967, όταν κυκλοφόρησε στην Αμερική η ταινία).

Θα ακολουθήσει με την ίδια επιτυχία και το “Μονομαχία στο Ελ Πάσο”, πάλι με τον Κλιντ Ίστγουντ πρωταγωνιστή, ενώ η τρίτη ταινία “Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος”, δίπλα στον Ίστγουντ, αυτή τη φορά ο Ελάι Γουάλας και ο Λι Βαν Κλιφ, θα ξεπεράσει κάθε προσδοκία και θα βάλει τη μουσική του Μορικόνε σε κάθε σπίτι σε κάθε στόμα νεαρού, που προσπαθεί να σφυρίξει την παράξενη μελωδία, ειδικά αυτή της τελικής μονομαχίας. Ίσως το διασημότερο σάουντρακ του Μορικόνε ο οποίος συνδυάζει ένα κλασικό θέμα με ηλεκτρικές κιθάρες, φυσαρμόνικες στη διαπασών και σπαραξικάρδιες φωνές.

Το 1968 θα είναι μία σπουδαία χρονιά τόσο για τον Σέρτζιο Λεόνε όσο και για τον Ένιο Μορικόνε. Θα συνεργαστούν στο αριστούργημα του πρώτου “Κάποτε στη Δύση”, μια επική ταινία που θα πάει ένα βήμα πιο πέρα το σπαγγέτι-γουέστερν, αλλά και τον κινηματογράφο. Η βαθιά ματιά του σκηνοθέτη, για τον δυτικό καπιταλισμό και πως αυτός δομήθηκε, θα συναντήσει το αξεπέραστο ταλέντο του συνθέτη, ο οποίος θα δώσει πρώτο ρόλο στη φυσαρμόνικα για να χρωματίσει με λυρισμό μία άγρια μονομαχία, μεταξύ των τεσσάρων κεντρικών προσώπων της ταινίας. Ενός τυχοδιώκτη, μίας θελκτικής γυναίκας – πρώην πόρνης, που θα σταθεί γενναία την κατάλληλη στιγμή, ενός μυστηριώδη ξένου, που διψά για εκδίκηση κι ενός πληρωμένου -από την εταιρία σιδηροδρόμων- δολοφόνου.

Η συνέχεια για τον Ένιο Μορικόνε θα μετατραπεί σε μία λεωφόρο δόξας και καθιέρωσης ως ο σημαντικότερος δημιουργός-συνθέτης του κινηματογράφου. Ίσως κάποιοι να τον περίμεναν στη γωνία, μήπως και ο συνθέτης έπεφτε στη μανιέρα. Κι όμως πάντα ξάφνιαζε ευχάριστα όλους, ακόμη και αυτούς που μετράγανε κάθε νότα του, μήπως του βρουν κάποιο ψεγάδι. Μάταια. Οι συνθέσεις του ήταν πάντα καλοδεχούμενες, μία προσφορά στη μουσική, όταν δεν προκαλούσε ρίγη συγκίνησης και απόλαυσης. Τι να πρωτοθυμηθεί κάποιος. Τη μουσική που έγραψε για την “Αποστολή” του Ρόλαντ Τζόφε, ένα επικό φιλμ που ίσως θα είχε ξεχαστεί αν δεν υπήρχε η θεϊκή έμπνευση του Μορικόνε, το τελευταίο, επίσης αριστουργηματικό γκαγκστερικό φιλμ του Λεόνε “Κάποτε στην Αμερική”, τους “Αδιάφθορους” του Μπράιαν Ντε Πάλμα και το “Μπάγκσι” του Μπάρι Λέβινσον, δυο ταινίες όπου ο Μορικόνε είναι ο βασικός συντελεστής για τη αυθεντική αναπαράσταση της ατμόσφαιρας της εποχής. Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να χωρέσει το έργο του σε ένα κείμενο που δεν θα γίνει βιβλίο. Σίγουρα, πάντως, ειδική αναφορά αξίζει για τη συνεργασία του με τον Τζουζέπε Τορνατόρε, σε πέντε ταινίες, και ιδιαιτέρως για το εκπληκτικό φιλμ “Σινεμά Παράδεισος”. Ο ένας έβγαλε στο πανί τη μαγεία του σινεμά και ο άλλος τη μουσική που σίγουρα ακούν στον παράδεισο.

Έχοντας μπει στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, ο Μορικόνε συνέχισε ακούραστα να γράφει μουσική για ταινίες κι όχι μόνο. Πάντως, θα έρθει και το Όσκαρ στην ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο “Οι μισητοί οκτώ” το 2016, ενώ είχε προηγηθεί το 2007 το τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη.

Κλείνοντας αυτό το συνοπτικό αφιέρωμα στον Ένιο Μορικόνε, να αναφέρουμε ότι θα γιορτάσει τα 90ά γενέθλιά του με μία μεγάλη συναυλία στο Λονδίνο, στις 26 Νοεμβρίου, η οποία αποτελεί μέρος της παγκόσμιας περιοδείας του “60 χρόνια μουσικής”. Ο ίδιος ο συνθέτης θα ανέβει στο πόντιουμ για να διευθύνει την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Τσεχίας, η ορχήστρα που χρησιμοποιήθηκε για την ηχογράφηση της μουσικής στην ταινία “Οι μισητοί οχτώ”. Ίσως είναι και η τελευταία συναυλία του Ένιο Μορικόνε, αφού έχει αποφασίσει να κρεμάσει την μπαγκέτα του στο τέλος του τρέχοντος έτους.

Χρόνια πολλά μαέστρο.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Η Ναόμι Κάμπελ και η μητέρα της πρωταγωνιστούν σε διαφημιστική καμπάνια

O οίκος Burberry έχει μπει ήδη στο πνεύμα των χριστουγεννιάτικων διακοπών. Το βρετανικό brand προβάλλει ήδη ένα απόσπασμα από την εορταστική διαφημιστική του καμπάνια, στην οποία, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστούν το supermodel, Ναόμι Κάμπελ και η μητέρα της.

Η Βαλερί Μόρις Κάμπελ, μοντέλο και η ίδια, συμμετέχει στη σύνθεση των αστέρων, μαζί με τον Ματ Σμιθ από τη σειρά “The Crown”, την ηθοποιό, Κρίστιν Σκοτ Τόμας, τη ράπερ M.I.A. και την καλλιτέχνη και φωτογράφο, Τζούνο Καλίπσο.

Και οι δύο Κάμπελ φορούν λευκό πουκάμισο και μαύρο μπλέιζερ στα πορτρέτα τους.

Η διαφημιστική καμπάνια θα ξεκινήσει την Τρίτη 13 Νοεμβρίου.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που τα μοντέλα μητέρα-κόρη εμφανίζονται μαζί. Το 1993 ανέβηκαν στην πασαρέλα για επίδειξη μόδας του Τιερί Μιγκλέρ με μαύρα και άσπρα σύνολα.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Ουμπέρτο Έκο: Αποσπάσματα από «Τα όρια της ερμηνείας»

Δύο αποσπάσματα από τη συλλογή δοκιμίων του Ουμπέρτο Έκο «Τα όρια της ερμηνείας», κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα σε μετάφραση Μαριάννας Κονδύλη. Τα αποσπάσματα προέρχονται από το δοκίμιο «Σημειώσεις για τη σημειωτική της πρόσληψης», με το οποίο ανοίγει η συλλογή (τα κείμενα του τόμου δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980). Εικοσιπέντε σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου στα ελληνικά, ο Έκο (1932-2016) έρχεται να απευθυνθεί σε νέες γενιές και ομάδες αναγνωστών, εξηγώντας με εμβρίθεια, αλλά και χιούμορ, τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να διαβάσουμε τη λογοτεχνία.

Ακολουθούν αποασπάσματα από το βιβλίο «Τα όρια της ερμηνείας»

Η πρωτοβουλία του αναγνώστη

Η πρωτοβουλία του αναγνώστη συνίσταται στο να κάνει μια εικασία για την intentio operis (για τον σκοπό του έργου). Αυτή η εικασία πρέπει να επικυρώνεται από το σύνολο του κειμένου ως οργανική ολότητα, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι μπορεί να γίνει μία και μόνη ερμηνευτική εικασία για ένα κείμενο. Κατ’ αρχήν μπορούν να γίνουν άπειρες. Αλλά εν τέλει οι εικασίες θα δοκιμαστούν πάνω στη συνοχή του κειμένου και η κειμενική συνεκτικότητα δεν μπορεί παρά να αποκλείσει ορισμένες άστοχες εικασίες. Ένα κείμενο είναι ένα τέχνασμα που τείνει να παραγάγει τον πρότυπο αναγνώστη του. Ο εμπειρικός αναγνώστης είναι αυτός που κάνει κάποια εικασία για τον τύπο του πρότυπου αναγνώστη που αιτεί το κείμενο. Πράγμα που σημαίνει ότι ο εμπειρικός αναγνώστης είναι εκείνος που δεν επιχειρεί εικασίες σχετικές με τις προθέσεις του εμπειρικού συγγραφέα αλλά σχετικές με τις προθέσεις του πρότυπου συγγραφέα. Πρότυπος συγγραφέας είναι εκείνος που ως κειμενική στρατηγική τείνει να παραγάγει έναν ορισμένον πρότυπο αναγνώστη.

Να λοιπόν που σ’ αυτό το σημείο συμπίπτουν η έρευνα γύρω από την πρόθεση του συγγραφέα με την έρευνα για την πρόθεση του έργου. Συμπίπτουν, τουλάχιστον με την έννοια ότι (πρότυπος) συγγραφέας και έργο (ως συνεκτικότητα του κειμένου) αποτελούν το δυνάμει σημείο στο οποίο στοχεύει η εικασία. Το κείμενο δεν είναι τόσο παράμετρος η οποία χρησιμεύει για την επικύρωση της ερμηνείας, αλλά μάλλον αντικείμενο το οποίο κατασκευάζει η ερμηνεία στην κυκλική της προσπάθεια να κυρωθεί στη βάση αυτού που κατασκευάζει. Κατ’ εξοχήν ερμηνευτικός κύκλος, βέβαια. Υπάρχει ο πρότυπος αναγνώστης των ωραρίων των σιδηροδρομικών δρομολογίων και ο πρότυπος αναγνώστης του “Finnegans Wake” (του Τζέιμς Τζόις). Το γεγονός όμως ότι το “Finnegans Wake” προβλέπει έναν πρότυπο αναγνώστη ικανό να βρει άπειρες δυνατές αναγνώσεις, δεν σημαίνει ότι το έργο δεν έχει έναν μυστικό κώδικα. Ο μυστικός του κώδικας έγκειται στην απόκρυφή του βούληση -που γίνεται πρόδηλη όταν μεταφραστεί με όρους κειμενικής στρατηγικής- να παραγάγει αυτόν τον αναγνώστη, ελεύθερο να αποτολμήσει όσες ερμηνείες θέλει, υποχρεωμένο όμως να παραδοθεί όταν το κείμενο δεν επιδοκιμάζει τα πιο λιβιδινικά του τολμήματα (τις πιο ισχυρές παρορμήσεις του).

Το παιχνίδι της ανάγνωσης

Χρήση και ερμηνεία είναι ασφαλώς αφηρημένα πρότυπα. Κάθε ανάγνωση προκύπτει πάντοτε από τη σύμμειξη των δύο αυτών στάσεων. Συμβαίνει μερικές φορές ένα παιχνίδι που ξεκίνησε ως χρήση να καταλήγει να παράγει διαυγή και δημιουργική ερμηνεία – και αντιστρόφως. Μερικές φορές το να παρερμηνεύουμε ένα κείμενο σημαίνει να του αφαιρούμε την κρούστα από πολλές προηγούμενες κανονιστικές ερμηνείες, να αποκαλύπτουμε νέες του όψεις· και σ’ αυτή τη διαδικασία το κείμενο ερμηνεύεται πολύ καλύτερα και παραγωγικότερα, σύμφωνα με τη δική του intentio operis, αποδυναμωμένη και συσκοτισμένη από τις τόσες προηγούμενες intentiones lectoris (προθέσεις ή σκοπούς του λογοτεχνικού κειμένου), μεταμφιεσμένες σε αποκαλύψεις της intentio auctoris (της συγγραφικής πρόθεσης). Υπάρχει τέλος μια ερμηνεία προσχηματική, που παίρνει μορφές χρήσης χωρίς προκαταλήψεις για να δείξει πως η γλώσσα μπορεί να παράγει απεριόριστη σημείωση ή παρέκκλιση. Σε αυτή την περίπτωση η προσχηματική ανάγνωση έχει φιλοσοφικές λειτουργίες· τέτοιου τύπου μού φαίνονται τα παραδείγματα αποδομισμού που προσφέρει ο Derrida. Αλλά αποδόμηση δεν σημαίνει μετακίνηση από τη μια έννοια στην άλλη· σημαίνει ανατροπή και εκτόπιση μιας εννοιολογικής τάξης ή μιας εννοιολογικής αταξίας με την οποία αρθρώνεται το κείμενο. Ο Derrida έχει μεγαλύτερη διαύγεια από τον ντεριντισμό. Πιστεύω ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό το φιλοσοφικό παιχνίδι (του οποίου στόχος δεν είναι το μεμονωμένο κείμενο αλλά ο θεωρησιακός ορίζοντας που αυτό αποκαλύπτει ή προδίδει) και την απόφαση να εφαρμοστεί η μέθοδός του στη λογοτεχνική κριτική – ή να γίνει τέτοια μέθοδος το κριτήριο κάθε ερμηνευτικού ενεργήματος.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Nia Vardalos, John Stamos join effort to fund rebuilding of burnt Lyreion Orphanage

Actors of Greek descent Nia Vardalos and John Stamos joined forces with The Hellenic Initiative to launch an online campaign for the rebuilding of Lyreion Orphanage, destroyed during the summer wildfires in Eastern Attica.

The Hellenic Initiative is an organization founded in 2012 to support Greece during times of hardship. So far, 200,000 dollars have been deposited in a bank account the organization has opened under the name “The Hellenic Initiative Wildfire Relief Fund”. The 45 children housed in the Lyreion orphanage have found temporary refuge in another structure of Attica.

“My heart aches for these orphaned children who’ve been displaced from their home,” Nia Vardalos said. “ Greeks living around the world care about Greece and rebuilding this orphanage is a way to help these children in need,” she continued.  “As a new father, the perils these children face hit me particularly hard,” said first-time father John Stamos.

Continue Reading

ENTERTAINMENT

Εμπνευσμένο από τη Μακρόνησο το νέο βιβλίο της Β. Χίσλοπ

Το νέο βιβλίο της βραβευμένης και δημοφιλούς συγγραφέως, Βικτόριας Χίσλοπ, θα έχουν σύντομα την ευκαιρία να ξεφυλλίζουν στα χέρια τους οι αναγνώστες. Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο για μία ακόμη φορά από την Ελλάδα, αυτή τη φορά από ένα νησί με πολιτικό βάρος και ιστορικές μνήμες, τη Μακρόνησο.

Το βιβλίο πρόκειται να κυκλοφορήσει το Μάιο του 2019, στα αγγλικά. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα της Ελλάδας του 20ού αιώνα, και η βασική ιστορία του εκτυλίσσεται τη χρονική περίοδο από το 1926 μέχρι και μετά την περίοδο του εμφυλίου, τη δεκαετία του ’50. Η Βρετανίδα συγγραφέας, που έχει επανειλημμένα εκφράσει την αγάπη και το θαυμασμό της για την Ελλάδα και διαμένει αρκετό διάστημα σε αυτή, δήλωσε ότι είναι ωραίες οι παραλίες, η θάλασσα και το φαγητό, αλλά το πιο σημαντικό από όλα είναι η ιστορία της, την οποία η ίδια διερευνά με κάθε ευκαιρία που της παρουσιάζεται όταν επισκέπτεται ένα καινούργιο μέρος στη χώρα μας.

Στο περιθώριο της έκθεσης τουρισμού WTM του Λονδίνου, όπου ήταν επίσημη προσκεκλημένη στη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε το υπουργείο Τουρισμού, για να παρουσιάσει τις εμπειρίες της στην Ελλάδα και όλα όσα μπορεί να «ανακαλύψουν» οι επισκέπτες, η κ. Χίσλοπ μίλησε για την έμπνευσή της και για κάποια από τα μετέπειτα σχέδιά της.

«Η έμπνευση γι’ αυτό το βιβλίο ήρθε πολύ συγκεκριμένα από μία επίσκεψη που είχα κάνει στο Σούνιο, στο ναό του Ποσειδώνα, πιθανώς πριν δέκα χρόνια. Όπως κοιτούσα στη θάλασσα μπορούσα να διακρίνω κάτι βράχια εκεί και ρώτησα τον άνθρωπο που ήταν μαζί μου ποιο νησί είναι αυτό. Μου απάντησε η Μακρόνησος, και ρώτησα και πάλι τι είναι η Μακρόνησος… Ήταν Έλληνας…» είπε με νόημα.

Χρειάστηκαν, όπως ανέφερε, οχτώ χρόνια για να καταφέρει να βρει κάποιον να την μεταφέρει στη Μακρόνησο, καθώς δεν είναι ένα μέρος όπου μπορείς να πας εύκολα. «Χρειάστηκε να πάω και να ξαναπάω. Η θάλασσα σε εκείνο το πέρασμα ανάμεσα στο Λαύριο και τη Μακρόνησο είναι δύσκολη. Ακόμη κι αν το έχεις κανονίσει, μπορεί να πετύχεις άσχημο καιρό. Τελικά τα κατάφερα και ήταν συναρπαστικό, εντελώς παράξενο το ότι ακόμη παραμένει εκεί από την περίοδο του ’40 και του ’50. Είναι ένα κομμάτι της έμπνευσής μου που βρίσκεται εκεί».

Continue Reading

Trending - ΔΗΜΟΦΙΛΗ